قلم صد و سی و نه

دنیای کودکان-1

2010-11-21T11:32:00.000+03:30

مدتی است می خواهم در رابطه با ضعف ها ، صدمات و آسیب های نظام آموزشی به خصوص در سنین زیر 10 سال مطلبی ، مقاله ای چیزی بنویسم اما نمی شود و زمان اش یافت نمی شود. دیروز آقای صاد در انتشارات کتابی برای بررسی و اعمال نظر به منظور تولید در ایران به بنده داد که با دیدنش اتفاق خاصی نیفتاد ، اما وقتی توضیحاتش را برایم داده شد و انجام دادم،کمی هنگ کردم ، بیشتر از آن ذوق کردم ، مقداری بیشتر از قبلی ها افسوس خوردم و بیش از همه حالم دگرگون شد که واقعن آنها چه هزینه ها و چه ایده هایی برای یادگیری و آموزش به کودکانشان دارند.

ماجرای این کتاب فرانسوی که نامش «mon premire livre, des odeurs et de couleurs» است و انتشارات «auzou»به چاپ رسانده ، راجع به آموزش نام میوه ها رنگ آنها و شکلشان به کودکان است. در هر صفحه عکس میوه هایی چون ، توت فرنگی ، پرتغال ، سیب ، گیلاس ، موز و .... وجود دارد که در کنار آن نام میوه نیز نوشته شده است.

تا اینجای ماجرا چیز پیچیده ای جز گرافیک جذاب این کتاب وجود ندارد. نکته مهم ماجرا اینجاست. کافی است کودک دستش را روی هر میوه کمی حرکت دهد و سپس کتاب را نزدیک بینی حود بگیرد. آن بخش که عکس آن میوه است بوی همان میوه را میدهد. دقت کنید در یک کتاب شاید 10 برگی، کودک می تواند علاوه بر نام میوه و رنگ آن ، بوی میوه را نیز به حافظه خود بسپارد و از طریق بویایی نیز آموزش ببیند.

از میان حواس پنجگانه ، حواس بویایی و لامسه شاید در سنین کودکی بیشترین درگیری را با کودک در خصوص ماندگاری داشته باشند. طراحان این کتاب و ناشر خلاق آن چه طور توانسته اند به این اندیشه برسند که هرچیزی را بخواهند باید تولید کنند؟ اساسا بارش ایده تا کجای جهان توسعه یافته جای رشد و نمو دارد؟! البته مدل های فراوان دیگری در همین دفتر ما(که شاید یک دهم درصد تولیدات ناشران اروپایی و امریکایی نیز نباشد) وجود دارد که دیدنشان بیشتر ناراحت کننده است تا خوشحال کننده. برای مثال ناشری کانادایی به نام کیدز(kids) آموزش های چون نام حیوانات ، صدای حیوانات ، میوه ها ، اشکال ، وسابل نقلیه ، رنگ ها ، دوستان ، طبیعت و ... را طوری خلاقانه بر روی کاغذهای 80 درصد بازیافتی انجام می دهد که کودک که هیچ بزرگترها هم از خواندن و ورق زدن این کتاب ها خسته نمی شوند. کیدز جدای از سرگرم کردن و آموزش به کودکان فرهنگ استفاده از بازیافت را نیز در آنها درونی می کند .دیزاین و بسته بندی های فوق العاده ، گرافیک و تصویر سازی های چشم نواز و متون و داستان های روانشناسانه و تخصصی کودک آنچنان به درستی کنار هم نشسته اند که واقعن جای انتقاد برای همچو مایی که تازه بار اولی است این ها را می بینیم نمی گذارد.

غرض از نگارش این متن شاید کمی نشان دادن حقارت علمی ، آموزشی ، محتوایی و تکنولوژیکی آموزش در کشور ما باشد ، اما نکته مهمترش گستره بی انتهای ذهن خلاق پدید آورندگان این آثار است. اینکه به خود اجازه می دهند تا به چه میزان در هر چیز ورود یابند و پیش روی کنند. چیزی که ما در طول روز به راحتی از کنار آن می گذریم. ایده های بسیار خود را بایگانی و فراموش می کنیم به این دلیل که نه شرایط اش فراهم است و نه ابزار و امکاناتش . شاید بشود راهی برایش پیدا کرد ، با کمی دقت ، کمی تامل ، کمی مطالعه و مشورت و مشورت و مشورت.

دیگر زمان آن گذشته است که ایده ها را در ذهن نگاه داشت تا نکند کسی پیدا شود و آن را بدزدد و به نام خودش ثبت کند. در دنیای امروز برد با کسی است که اولین بار آن را ارئه کند و الا که هزاران ایده ناب وجود دارد و آنها که در سر توست به ذهن هزاران نفر دیگر هم رسیده است.

باید بر این باور رسید که هر کس در اندازه خودش و در پوزیشن شغلی ، خانوادگی ، حرفه ای و سبک زندگی روزمره می تواند خلاق تر باشد.

-----------------------------------------------

پ.ن : نمونه ای از این خلاقیت ها شاید بیل گیتس ، استیو جابز ، فیس بوک در خارج از ایران و کرباسچی ، شهرام جزایری ، و همین اواخر مهران مدیری باشد. گردش مالی یک سریال خانوادگی را در اینجا ببنید.

دیروز ، امروز ، فردای عید

2010-11-18T13:10:00.002+03:30

پری شب(سه شنبه شب) آن قدر ترافیک بود که جانمان به لب رسید تا برسیم به مقصد مورد نظر ، تاکسی و پیاده روی افاقه نکرد، موتور گرفتیم که خیر سرمان زودتر برسیم. آقای موتور هم هی نگه میداشت و با تلفن حرف می زد و در نهایت می گفت : ببخشید ، واجب بود. و دوباره می رفت. خلاصه ترافیک شب عیدی حال ما را جا آورد حسابی.

دی شب(چهارشنبه شب) با بانو و عباس رفتیم موسیقی - نمایش گلبانگ سربلندی در تالار وحدت. به هر کسی زنگ زدیم که آقا بلیط داریم و بیایید برویم کار فرهنگی کنیم یا شمال پی کارهای غیر اخلاقی بودند و یا میهمانی پی صله رحم و اینها. آ نها هم که گوشی را برنداشتند ، به خودشان مربوط است که چه می کردند و نمی کردند. خلاصه که ما سه نفری ثواب کردیم.

جای بسیار دوست داشتنی است این تالار وحدت . معماری اش واقعن زیباست. با عباس از سکانس های سن پطرزبورگ که در تالار ضبط شده بود گفتیم و خندیدیم. یک دختر بچه 12 ساله هم آنجا بود که درست خود وودی آلن بود در بچگی . ساعت 6.10 وارد سالن شدیم. موضوع نمایش از هبوط آدم تا جنگ خیر و شر و داستان ذبح اسماعیل و شکستن بت ها و اینها بود تا غدیر خم. نمایش رو استیج بود و گروه ارکستر زیر استیج . حضار فقی می توانستند پشت سر محمد حقگو- رهبر ارکستر – را ببینند. عباس تا فهمید موضوع اش این است خوابید و من ماندم انگشت به دهان در آن سر و صدای گروه ارکستر صدا و سیما چه طور خوابید. اگر توضیحی راجع به این برنامه بخواهید واقعن نمی دانم چه بگویم. همان رقص های باله را در نظر بگیرد. تصویر نمایش های اپرا ی قرن پیش را مجسم کنید. خوب حالا با یک کامیونی چیزی با صد تا سرعت از رویش رد شوید.

البته اغراق نباید کرد. آن قدر ها هم بد نبود. شنیدن زنده موسیقی ارکسترال دوست داشتنی است. چیزی هم که بیشتر باعث شد در نهایت احساس کنم وقت ام تلف نشده است ، حضور دو تربتی بود که با دو تاری واقعن خوب نواختند و با آن لهجه خوب و صدای صاف آواز سر دادند. نویسنده و کارگردان این برنامه سعید شاپوری، نویسنده و کارگردان تئاتر بود. موسیقی اش را بیشتر از اجرا دوست داشتم در کل. خلاصه بعد از پایان عباس را بیدار کردیم. میدان ونک پیاده اش کردیم و رفتیم و بر اساس بی برنامه گی خرید و کردیم و آس و پاس برگشتیم خانه.

امروز صبح (پنج شنبه) همین طور سرما خورده و درب و داغان آمدم سمت چکه . در یکی از کوچه های سهروردی داشتند پوست از تن گوسفندی که مشخص بود دقایقی پیش کشته شده جدا می کردند و در کنار آن دو دختر بچه- یکی حدودا 4-5 ساله و دیگری 7-8 ساله- ایستاده بودند. هر دو شنل سرخ پوشیده بودند . آن که کمی کوچکتر بود چنان با وحشت و اضطراب به این صحنه نگاه می کرد و دستانش را مشت کرده بود که واقعن حال اول صبحی ما را گرفت. از آنجا تا دفتر انتشارات دائما به این فکر می کردم که همین تصویر ها قرار است چه بلایی سر فردای این بچه بیاورد. گاهی تجربه های تلخ امروز درد ندارند، اما ممکن است فردا سرطانی شوند بدخیم.

همین بالا، طبقه سوم

2010-11-14T17:05:00.002+03:30

در طبقه بالایی نه بالایی تر(طبقه سوم) دفتر نشر چکه موسسه موسیقی کامکارهاست. از آن موسسه های شلوغ هم هست که هر روز صد جور آدم رنگارنگ در هر سن و سالی با ویولن و ویولنسل و عود و تار و اینها می روند بالا. وقتی بچه های 10-12 ساله از در می آیند تو و می روند بالا حس خوب و توامان با غبطه در من تداعی می شود. می گویم تداعی که بدانید این حس مال خیلی وقت ها پیش است. وقتی می روم در حیاط تا قدمی بزنم و نفسی تازه کنم، صدای سازهای خراشیده و نخراشیده شان می آید پایین . اگر شانس بیاوری سهم گوشت نصیب یکی از حرفه ای ها می شود و لذت می بری. اگر حتی اینگونه هم نباشد و دختر بچه لوس از خود راضی ای هم آرشه را به طور فجیع بر روی سیم های ویولن بکشد باز هم خیلی ناراحت نمی شوی... می گویی بالاخره او هم روزی میدورایی می شود برای خودش، یا در نهایت اینکه فقط از سازش قیافه اش را می گیرد و خودش و مادرش برای دیگران چس کلاس میگذراند که دخترم فلان است وبهمان و خودم اله هستم و بله.

می ایی تو، می روی در آشپزخانه چای بریزی، صدای خانم دال بلند می شود آقای میم! بفرمایید می گویم آقای صاد بیاورند خدمتتان. بیچاره فکر میکند اینطوری یعنی جایگاه من در دفتر خدشه دار می شود و شان من این است که چای را وقتی پشت میزم هستم بیاورند برایم ...

می آیی و می نشینی و نامه برقی میزنی به آدما و نامه برقی هاشون را میخوانی. کار می کنی ، تایپ می کنی ، جلسه می روی ، تلفن هایت تمام می شود. چای را سر کشیده ای ، تایپ را نیمه کاره و یا تمام و کمال سیو کرده ای و حالا دوباره زمان قدم زدن است تا کمردردی که نمیدانم از چیست و همیشه هست داغش تازه نشود.

دوباره می آیی داخل حیاط . اگر شانس بیاوری سهم گوشت نصیب یکی از حرفه ای ها می شود و لذت می بری....

و اینگونه می بینی 9 صبح شده است 7 غروب و تو یک عالمه تایپ کرده ای ، یک عالمه چای خورده ای ، یک عالمه نفس کشیده ای و یک عالمه ساز گوش داده ای . خراشیده و نخراشیده اش توفیری نمی کند

وسایل ات را جمع می کنی ، میریزی در کوله ای چیزی و می روی که پیاده روی را آغاز کنی در ترافیک شامگاهی سهروردی ...

از واژه دو وجهی «تکرار» خسته ام

2010-11-13T17:57:00.005+03:30

همه ی حقیقت نزد هیچ کس نیست

match point

2010-11-09T12:34:00.002+03:30

روز بعد باز دوباره برگشته بودم به دفتر.احساس بیهودگی می کردم و اگر بخواهم رک حرف بزنم حالم از همه چیز بهم میخورد.نه من قرار بود به جایی برسم نه کل دنیا.همه ی ما فقط ول می گشتیم و منتظر مرگ بودیم.در این فاصله هم کارهای کوچکی می کردیم تا فضاهای خالی را پر کنیم .بعضی از مت حتی این کارهای کوچک را هم نمیکردیم.ما جز نباتات بودیم .من هم همین طور.فقط نمیدانم چه جور گیاهی بودم.احساس میکردم که یک شلغمم.تلفن زنگ خورد.برش داشتم.

_ بله؟

_ آقای بلان شما یکی از برندگان قرعه کشی جوایز ما هستید.

کتاب: عامه پسند

نویسنده: چارلز بوکوفسکی

مترجم:پیمان خاکسار

نشر چشمه

4000 تومان

صبح – باران - خارجی

2010-11-02T10:09:00.003+03:30

صبح که از در زدم بیرون 5 دقیقه ای طول کشید تا زیر سقف حد فاصل در ورودی آپارتمان تا کوچه لباس کوله ام را تن اش کنم. ام.پی.تری پلیرم را در بیاورم و سیگارم را بگذارم دم دست در جیب کاپشن نایکی که عباس برایم از کیش به ارمغان آورده است و تا به حال باران به خودش ندیده است.

و در این 5 دقیقه تصویر تمام پاییزهای گذشته بارانی را مرور کردم. راه افتادم پیاده و آمدم به سمت چکه. به بدبختی تمام هر روز بارندگی را هم در تاکسی و مترو و آدم ها بیفزایید اما چون خوب بودم و سر حال ناراحت نبودم در کل.

حالا که آمده ام و میل های ام را چک کرده ام و چای ام را مزه مزه کرده ام یک مگسی آمده است و هی می رود روی اعصاب. و منظورش این است که سر در جمع کل حال نمی کند من یک روز را مثل آدم و با روحیه با « پسرم لپ تاپ» شروع کنم..

این است که هی ما بپر بپر می کنیم هی او بپر بپر می کند. بازی اش گرفته پدر سوخته...
و هی بچه های آتلیه به درگیری من و مگس نگاه می کنند و ...
.

این که برای مدت ها دوری از نوشتن در وبلاگ چیز جدیدی برای گفتن دارم، نخیر...

امبر پویان در راز آمده است و کار با این قهوه ساز با مزه های ارزان را کمی توضیح داده است. ترغیب شدم که به دستور پخت او که کمی متمایز از دستور این حقیر است قهوه ای بجوشانیم و ببینیم چه می شود و اینها....
شما هم تست کنید. خوب است به گمان ام

خلاصه همین فعلن

حمید مصدق

2010-11-02T09:57:00.000+03:30

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريکي
من در اين تيره شب جان فرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشان تر از انديشه ي من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلود
شکن گيسوي تو
موج درياي خيال
کاش با زورق انديشه شبی
از شط گيسوي مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي کردم
کاش بر اين شط مواج سياه
همه ي عمر سفر مي کردم

(حمــید مصــدق)

دل داده ام به یار... ببینم چه می شود

2010-07-04T19:34:00.000+04:30

بعد از مدت زمان درازی که دلم می خواسته و نمی شده است می نویسم. این بار نمی دانم برای « تو » یا برای دلم و یا مثل اغلب وقت ها برای هیچکس...

حائل ام دیوارهایی مثلثی اند. دیوار های شیشه ای که یک ضلع اش تماما سبز است و جنگل است و دار و درخت. ضلع دیگرش دریاست . گاهی خشمگین و مهیب و گاهی در صلح و آرامش. و ضلع دیگرش اما شب است. با شبحی سپید از جسمی که گاهی شفاف است و می درخشد . گاهی هم تیره و تار خاکستری در برابر چشم ام نقش می بندد.

خوب نمی دانم که غصه ی شب را در دل جا دهم یا امید همان شبح سفید را. دیگر دلم به اندازه ی همه روزها جا ندارد. جایش تنگ شده است
جای زیادی دارد اما دیگر از توان من ساقط است.
.
این روزها آزاد تر از دیروزم . تصاویرم سبز و آبی است. گاهی کدر میشوند که این ها از حاشیه نیست و از متنی است در مرکزش ایستاده ام.

ساده بگویم
این روزها آزادم
این روز ها در میان دیوارهای مثلثی آزادم.
.
دلهره های همیشه ام رفته اند و دلهره های عمیق تر جایشان را گرفته اند.
دلهره هایی که تلخ است و عمیق است و سکوت میخواهد و سرما که آن قدر بلرزی تا تمام اش بریزد.
.

در این گرما ی سوزان روزها دلم شده است مثل برگهایی که میخواهند از شاخه جدا شوند و بریزند زیر تنه درخت و در سایه لختی خنک شوند؛
غافل از آنکه اگر از آن بالا به پایین بیایند دیگر خبری از سایه سار نیست
دل من و دل برگها هر دو آرزوی نسیم دارند... آرزوی باد... و یا حتی ... طوفان...
بیایدو چون گرد باد آن قدر پیچ بخورد و به در و دیوارم بکوبد تا خالص شوم...
تا آماده داشتن ات شوم

دل من و برگها هر دو شب را می خواهند که کمی برقصند و کمی تاب بخورند در دل خوش کنک نسیم ابتدای سحر

...................................
پ.ن:

بر من ببخش
پروردگارم
که چشم دلم کم سوست

(قلم های کاغذی)

اگر چه می گذریم از کنار هم آرام*

2010-04-07T10:41:00.001+04:30

دیشب جایی جمع شده بودیم با عده ای از دوستان که در مجموع همه همدیگر را به طور عمیق می شناختند ، اما اگر از یک نفر می پرسیدی شما چه طور دعوت شدین و چه کسی را می شناسین می گفتت فلانی و یا اگر خیلی عیاق و نزدیک بود بهمانی هم اضافه می شد. قرار بر نشستی، جلسه ای چیزی اینگونه مانند بود که به لطف صدای موسیقی جاز دهه 60 آقای کافه دارد هیچ چیز از صحبت آدمها نه شنیدیم و به خاطر پکیج آدمها در جای کوچک نه دیدیم!
اما تقریبن منظور جلسه دستمان آمد. هر کسی چیزی سفارش داد و نوش جان کرد. فرانسه من که تمام شد، به لیوان حسین نگاه کردم ، یک چیز قرمز رنگ، خیلی قشنگ و وسوسه بر انگیزی بود. ایما اشاره ای پرسیدم این دیگه چه کوفتیه؟
گفت چای ترش؟
کمی تعجب و اینها و برداشتم و به نیت یک نوشیدنی خوب یک جرعه (همون قلوپ خودمون) خوردم. آن اولش فقط ترشی احساس کردم اما در ادامه یعنی تا 1 بامداد معده ام تکنو می زد جایتان خالی.

.

ساعت هشت با یک دوست خوب قرار داشتم. مثلن برای بازدید عید! که این بازدید از صد تا فحش هم بدتر است. خلاصه آمدم تا از نشر چشمه مثلن هدیه ای چیزی بگیرم. هوس کردم خداحافظ گاری کوپر بخرم که می دانم نخوانده بود و دو تا sound track از آن بالا. خیر از جوانی اش ن/ب بیند که آخه انقدر گران می دهد این آقای نشر چشمه. اگر من روزی کافه ای کتابفروشی ای چیزی بزنم، قول می دهم خیلی ارزان تر از آنجا بفروشم به مشتری هایم.
نشر چشمه خداحافظ گری کوپر را نداشت. آمدم ثالث . یعنی با این دوست خوب سر ایرانشهر قرار داشتم. طوری رد شدم از جلویش که مرا ندید. از در رفتم تو، این آقای کتاب فروشه بعد از سلام و اینکه کم پیدایی ، فهمید که که کلی عجله دارم.
گفتم فلان کتاب را می خواهم. گفت بیا . دست کرد پشت سرش و کتاب را داد به من.
بعد داد زد آخرین کتاب رومن گاری هم اومده:
یک دفعه خشکم زد. گفتم چی؟ رومن گاری؟ کتاب ؟ چیه اسمش ؟ ببینم.
بعد خوشحال و شاد آمده طرف ام و میگه بیا : «زندگی در پیش رو»
می خواستم بزنم توی سرش. گفتم : د .. آخه این کجاش جدیده ؟
نگام کرد و گفت: مگه جدید نیست؟ من همین دیروز دیده مش!

.
دیشب آمدم برم سمت خانه . راننده تاکسی که قیافه ی عجیب و غریبی هم نداشت و مثل تمام راننده تاکسی ها بود یک دفعه گفت:
می دونی پسر؟
- چی رو؟
- اینکه دیگه مهر و محبت و مرام معرفت وجود نداره. دیگه تموم شد دوران خوشی ها. هی...

بعد یک پک عمیق به سیگارش زد و ساکت نشست.

5 دقیقه ای همین طور گذشت و دوباره گفت:
می دونی پسر ؟
نگاهش کردم و گفتم چی رو؟
می دونی پسر! دیگه مهر و محبت و مرام معرفت وجود نداره. دیگه تموم شد دوران خوشی ها. هی...

هنگ کرده بودم. چند ثانیه ای بهش فکر کردم .اما کلن ذهن ام رفت سمت فیلم اشکان ، انگشتر عقیق و چند داستان دیگر شهرام مکری.
یاد سکانس های فیلم می افتادم و می خندیدم تو دلم. یا سیامک صفری و الباقی آدما.
کرایه ش رو دادم. وقتی داشت باقی پول رو میداد نگام کرد گفت:
نه ! ... نمی دونی پسر. برو خوش باش.
.
در ماشین رو بستم . خنده رو لب ام خشک شد. 6 دقیقه ای پیاده تا خانه مان راه بود. دائما به فکر این بودم که دیگه مهرو محبت و مرام وجود نداره . دیگی تموم شدن خوشی ها.
رسیدم در آپارتمان . برق ها روشن بود. خواهرم داد زد بدو بیاد بازی بارسا شروع شد. نشستیم بازی را تماشا کردیم .ژاوی را که می بینم روحم تازه می شود بس که این پسر دوست داشتنی است. مسی 4 تا زد و من هم به همه دوستان و دشمنان بارسا پیامک VIVA BARCA رو زدم.

....................................................
پ.ن: این آخرین پستی است که از اینجا آپ می کنم. اینجایی که روزهای تاریکی داشت. نمی دانم باید خوشحال باشم یا ناراحت.

آزادی از قید تعلق-2

2010-04-05T11:24:00.001+04:30

یا فاصله ای میان ایده آلیسم و نهیلیسم

خداوند آزادی را آفرید، بشر بندگی را (آندره شینه)

انسان برای پیروزی آفریده شده است
او را می توان نابود کرد ،
اما نمی توان شکست داد

«پیرمرد و دریا- ارنست همینگوی»

.داستان روزمرگی یک کارمند

2010-03-28T13:17:00.002+04:30

«یا چگونه به قیمت فسیل شدن ات از شر نیش و کنایه بعضی ها خلاص شوی»

8 صبح دفتر کار

وقتی می نشینم اولین کاری که می کنم فرو کردن دکمه پاور به داخل کیس است. یعنی که هی! صبح شد ، بیدار شو

آرام آرام کارش را می کند و لختی طول می کشد که با آن صدای ویندوز(که نمی دانم چرا بیش از دو هزار بار شنیده ایم و روی مخ مان نیست) می گوید که من هستم. البته بعدش کمی قر و قمیش می آید تا رفرش اش کنیم و اینها. دانه دانه الباقی نرم افزارها می آیند وعرض ادب می کنند و مینی مایز می شوند. گوگل تالک، آواست، این اواخر هم فور شر، باقی چیز ها خدا رو شکر خبری ازشان نیست.

یک چیزی هم هی آلارم می دهد که فلان درایو پر است و جون بچه ات بیا و خالی اش کن.

کار خاصی نمی کنی. اول از جی – میل شروع می کنی . به وبلاگ ات سر می زنی، گودر می خوانی و این اواخر که هم که باز(BUZZ) آمده است این وسط مسط ها...

به حمدالله که فیس بوک را با ما کاری نیست. فقط هر صبح باید مثل شازده کوجولو که بائوباب ها را هرس می کرد ، میل های بی خود و دعوت نامه های مختلف فیس بوک و توییتر و این قبیل آت و آشغال ها را از پیج میل تمییز کنم.

یک موسیقی ای چیزی پلی می کنی. کارهای روزمره را شروع می کنی. تماس ها ، یادداشت ها و خلاصه هر چه که مربوط به کارت است. یک چای می خوری با قند. اگر خیلی دل و دماغ نداشته باشی می روی دم در این پا آن پا می کنی که کی نگهبان را می شود پیچاند و به یک بهانه ای از در رفت بیرون آن کوچه پس کوچه ها سیگاری گیراند.

از آنجا که محیط های کاری من از تعداد کفش های عمرم بیشتر بوده، تقریبن تمام پس کوچه های اطراف گله به گله برخی محله های تهران را می شناسم. یعنی بر فرض مثال اگر دفتر کارم را درست نقطه وسط یک دایره بدانیم، من تا شعاع یک کیلومتری بلکه ام بیشتر اطراف آن را متر کرده ام . و آن هم به خاطرهمین عادت زشت و حال به هم زن من از نگاه دیگران.

وقتی بر می گردم که پله ها را بالا بروم می بینم که نگهبان چپ چپ نگاهت می کند. خیال ات راحت می شود که خوب شد فهمید و او بفهمد یعنی تمام ساختمان فهمیده اند. برای من که مقوله ی مهمی محسوب نمی شود.

بر می گردی پشت میزت . دوباره کمی کار و کمی حال و احوال پرسی با پیج دوستان دیگر. کمی هم از خبرگزاری ها و سایت ها و اینها سراغ می گیری و خیال ات راحت می شود که جهان به همان گندی دیروز است و نه از نگرانی هایت کاسته شده و نه یک موج غم عجیبی ناگهانی سرت هوار شده است و چون خوب میدانی که خانه ات را زیر بهمن ساختی و استرس و عذاب اش را از قبل کشیده ای با خیال راحت یک چای دیگر می خوری و کمی با همکار روبه رویی گپ می زنی که این دقیقن بزرگترین حماقت روزت می شود، چرا که در این قبیل محیط ها به هیچ چیز حتی خودت هم نباید اعتماد کنی. به حتی خودت را خیلی جدی گفتم!

نماز می خوانم ، نهار می خورم، برمی گردم سر جایم. لحظه های بعد از نهار افسردگی می گیرم. دلیل خاصی ندارد. وقتی سیر می شوم حالم خیلی بدتر از زمانی است که گرسنه ام. در کنارش به این فکر می کنم که چه روز پوچ و مسخره ای بود.(و جالب این است که هروز هم به ش فکر می کنم.) ترقیب می شوم که کمی کتاب بخوانم و همین طور لا به لای کتاب خواندن که معولن هم خیلی نمی توان بر روی اش تمرکز کرد به عصر فکر می کنم که چه کارهایی وجود دارد برایش. یعنی دقیقن از زمانی که قرار است زندگی تو تازه شروع شود. از ساعت 4 عصر.

قبل از رفتن یک بار دیگر کارهای نیمه تمام روز را تمام می کنی.موزیکی که هوس کرده ای دوباره بشنوی را می شنوی، به ساعت نگاه می کنی و دوباره هی به ساعت نگاه می کنی و آنقدر نگاه می کنی که یادت می رود به چه منظور بوده است و ده دقیقه هم دیر تر از وقت اتمام کار از محیط آنجا خارج می شوی.

اینجوری می شود که بهترین ساعات روزت را مجبور می شوی سپری کنی تا برای مثال ، بگویند فلانی شاغل است(چون مادر و خانواده و اقوام روزنامه نگاری و تحقیق و نوشتن را کار نمی دانند). برای آنکه باقی روزت را نه دل آنان را بسوزانی و آنها را عذاب بدهی و هم اینکه به هزار نفر جواب ندهی که بیکار نیستی و کار داری و نمی میری از گرسنگی و می توانی قسط هایت را به موقع بدهی و اگر عمری بود کمی تفریح !!! کنی و اینها ، ترجیح می دهی بهترین ساعات روزت را اینگونه سپری کنی و خیال ایت راحت باشد که 4 عصر تا 10 – 11 شب را می توانی به همان کارهای مورد علاقه و به نظر دیگران بی خودت برسی.

..............................................

پ.ن: این صندلی و این میز و این اتاق همانهایی است که عذاب و کابوس دو ماه آخر سال هشتاد و هشت را برایم رقم زده بودند، اما انگار امروز اثرشان را از دست داده اند.

دیگر به اندازه آن روزها از اینجا بدم نمی آید. شاید دلیل اش این باشد که هنوز کار اینجا شروع نشده است. شاید هم دلیلش این باشد که از ماه دیگر قرار نیست اینجا باشم و می روم پی زندگی خودم.

به هر حال از قبل از نوروز بسیار بهترم و تمام تلاش ام این هست که همینطور تا فینال پیش برم

پ.ن: در پی تنطیم مقاله یا مینی پژوهشی هستم پیرامون این عنوان که سبک زندگی یک کارمند و رابطه تفکیک زمانی روزمره او با چهار الگوی نظام اجتماعی ، فرهنگی ، شخصیتی و اقتصادی فرد

پ.ن: دوستی به اسم جواد که خیلی خیلی خیلی عزیز است برایم. دیر به دیر می بینمش . عمران خوانده است و از دست همین معظلی که اینک برایتان نقل کردم، ول کرده رفته در پایانه باربری بین شهری، دفتری زده است و از این جور کارها می کند ، همیشه وقتی تماس می گیرد یا می گیرم، نخستین جمله اش این است:
«سلام بر متخصص کارهای بی خود» و جواد تنها کسی است که نه تنها ازش نمی رنجم، بلکه عاشق این جمله اش هستم.

رفتن و رفتن و رفتن و هرگز نرسیدن

2010-03-28T12:58:00.003+04:30

نه در رفتن حركت بود

نه درماندن سكوني.

شاخه ها را از ريشه جدايي نبود

و باد سخن چين

با برگ ها رازي چنان نگفت

كه بشايد.

دوشيزه عشق من

مادري بيگانه است

و ستاره پر شتاب

در گذرگاهي مايوس

بر مداري جاودانه مي گردد.

«احـمــد شامــلـــو»

یاس های یک دو زیست درک نشده

2010-03-28T12:54:00.000+04:30

"الیکا دومندس" قورباغه‌ی شاخصی بود که به اتفاق دیگر قورباغه‌ها در برکه‌ای دور افتاده از نقشه‌ی جغرافیا زندگی می‌کرد. الیکا فرزند هزار و شصتم "آلدور دومندس" و "پریموس آنه ماریوس" بود که شبی از شب‌های زمستان که موعد خوبی برای جفتگیری قورباغه‌ها نبود، تخم به عرصه‌ی جهان نهاد.الیکا از همان دوران کودکی و نوجوانی تمایز آشکار خود را با دیگر همسالانش نشان داد. او در چهل و یکمین روز تولدش در مسابقه‌ی سازهای بادی به علت استعداد بی‌حد و حصرش در باد کردن کیسه‌ی زیر گلویش و تولید اصوات دل‌انگیز در دستگاه‌های متعدد هیچ مقامی کسب نکرد؛ چرا که هیأت داوران پس از 53 نشست یک ساعته او را حائز مقام اول تشخیص دادند و از آن‌جا که چنان مقامی تعریف نشده بود؛ تنها به تقدیر از او اکتفا کردند.الیکا که نخستین سرخوردگی زندگیش را تجربه می‌کرد؛ تصمیم گرفت گام‌های بعدی به سوی موفقیت را مصمم‌تر بردارد. این بود که در مسابقه‌ی جهش تک ضرب روی پای چپ شرکت کرد و اتفاقاً با اختلاف معناداری از رقبایش پیش افتاد. متأسفانه این بار نیز هیأت داوران حرکت او را حرکتی لوس و دور از قاعده ارزیابی کردند و او را شایسته‌ی دریافت لجن طلایی ندانستند.

زنجیره‌ی شکست‌های الیکا همچنان ادامه داشت تا این که او طی یک حادثه‌ی رمانتیک دل به قورباغه‌ای از مناطق حاره بست که پس از هفده روز تلاش عاشقانه برای به دست آوردن دل دختر در شبی مهتابی او را به همراه "مریدانوس" رفیق ایام شکارش زیر برگ‌های نیلوفر مشغول عاشقی دید.او ناامید از همه‌جا جهت تسکین آلام روحی‌اش، برکه را ترک کرد و هفت غروب غم‌انگیز به یاد عشق کام نداده‌اش آواز رؤیای سبز کوتاه را سر داد.الیکا در بازگشت به برکه به علت غیبت ناگهانی و مشکوکش توسط دادگاه عالی قورباغه‌ها به جرم جاسوسی برای ملخ‌های دم چلچله‌ای و شاپرک‌های پا سنجاقی به تبعید از برکه محکوم شد و عینک تلسکوپی یادگار مادربزرگ و سوتک‌های دست‌ساز ایام فراغتش به عنوان لوازم جاسوسی ضبط شد و برای درس عبرت به معرض نمایش عموم قورباغه‌ها درآمد.حالا الیکا در یک برکه‌ی استوایی مربی آواز قورباغه‌های زیر چهل روز است و قرار است برای تربیت استادان آواز منطقه‌ی آمریکای جنوبی به جنگل‌های ریودوژانیرو سفر کند، هر چند که سفرهای تنهایی همچنان قلب او را می‌فشرد.

شهرزاد بهمنی

تبريك ساده سال نو

2010-03-26T22:18:00.001+04:30

سلام بر همه دوستان و مخاطبان بزرگوتر اين صفحه
سال نو بر همه شما مبارك. اميد اينكه سالي باشد پر از سلامتي و شادي و از همه مهمتر آرامش و باز هم آرامش و در كل آرامش...
سال هشتاد و نه تا به امروز خوب بوده است و تلاش ام بر اين است كه باز هم خوب و عالي سپري شود. تقريبن كسي را نديده ام جز معدود از دوستان ام و تقريبن هيچ چيز نخوانده ام .
.
امسال دومين آرزوي عيد من مربط به كسي بود كه زنده است، اما فعلن ديده نمي شود. يعني من تا به حال نديدمش و بسيار مشتاق ام و لحظه شماري مي كنم براي آمدنش. فعلن «ملكه سبا» صدايش مي زنيم و احتمالن هم بعدن هم به همين نام صدايش بزنيم. بايد منتظر باشم تا از راه برسد و با خودش مشورت كنيم.
.
به يك سري از دوستان ام پيام تبريك تلفني گفتم. به يك سري با پيامك و يك سري هم حضوري. عده اي گوشي را بر نداشتد، عده اي پيامك ام را جواب ندادند و به عده اي هم اصلن تبريك نگفتم. باور بفرماييد بي منظور بوده است و فقط و فقط فراموش كرده ام و از آنجايي كه امروز پنجم فروردين است احساس مي كنم اگر الان پيامك تبريك بزنم از فحش خواهر و مادر بلكه ام بدتر باشد. پس ترجيح مي دهم در فرصت بعدي عذر خواهي كنم و از همين جا صميمانه به تك تك شان تبريك مي گويم.
.
به يك دوست نازنين و بسيار متفاوت از باقي آدم ها ! هم سلام و تبريك تايپ كرده و ارسال نمودم. از آنجا كه از من بسيار و بسيار عصباني است هنوز پاسخ نداده است. اميدوارم نرنجيده باشد. بنده فقط و فقط از روي علاقه و حس احترام اين كا را كردم.
.
آخر سال مزخرفي بود دو ماه پاياني اش. اما الان روزهاي خوبي است.
.
ديروز داشتم به ژان دارك فكر مي كردم و اين جمله بسيا ر مهم اش كه خيلي دوست دارم:
وقتي او را به جرم تكفير به دادگاه مي برند و قبل از آنكه در ميدان اصلي شهر او را آتش بزنند،از او پرسيدند که آيا مورد عنايت خاص خداوند قرار دارد.ژان دارك گفت: «اگر نيستم خداوند مرا مورد عنايت خود قرار دهد و اگر هستم اين مقام را برايم حفظ کند. اگر می‌دانستم که خداوند به من لطفی ندارد غمگين‌ترين موجود روی زمين بودم.»
واقعن داستان شنيدني و خواندني فوق العاده اي دارد. اگر خيلي آشنا نيستيد نيازي به خواندن كتاب و ... نيست. به همين ويكي پدياي خومان رجوع كنيد . چند خطي توضيح داده است شرح حال اين بانو را...
.
هنوز هيچ اتفاق و فكر و ايده اي نيست كه درباره اش بشود نوشت .
به همين بسنده مي كنم

سپــید، سیــاه، یا کمی سپید، کمی سیاه ... خاکستری نه !

2010-03-09T14:57:00.001+03:30

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است. بی شک برای همه این سال به یاد ماندنی خواهد شد. فردا می توانید با افتخار یا از روی شرمساری نوه هایتان را دور خودتان جمع کنید و بگویید که فلان کردیم و بهمان و یا ما بیشتر اهل تفکر و عمق بودیم و نظاره گر بودیم یا چه میدانم بگویید کل مدت هشتاد و هشت را اوین بودید و یا اصلن ایران نبودید. بگویید کارمند دولتی بودید، روزنامه نگار مستقل بودید، پارچه فروش بودید و وارادات می کردید ، جزو نیروهای ارزشی بودید، منافق بودید، دانشجو بودید یا چه می دانم بگویید کارگر ساختمان بودید، همه چیز می توانید بگویید اما اگر نوه تان ازتان پرسید چه می کردید؟ چه کاره بودید؟ نمی توانید بگویید «کسی» نبودم. نمی توانید وجودتان را انکار کنید، اصاحب کهف هم قصه کتاب هاست.

هر چه دلتان بخواهد می توانید بگویید. اما آن روز دیگر نمی توانید دو پهلو حرف بزنید. من من کنید و بگویید نمی دانم حق با کیست و چه کسی دروغ می گوید . آن روز تاریخ خیلی چیزها را روشن کرده است و شما مانده اید:

خیلی حر فها برای گفتن دارید، یا کمی حرف برای گفتن دارید، اما بی «حرف حساب»نیستید.

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است. چیزی نمانده که احساس کنید یک سال دیگر هم از عمر پربرکتان(انشاالله) گذشته است. فکر می کردید که امسال کتاب بیشتر بخوانید، کلاس فلان چیز بروید، ازدواج کنید و یا خانه ای بهتر اجاره ، رهن و زبانم لال بخرید. گمان می کردید بروید با چه میدانم کسی آشتی کنید و کدورت ها دور بریزید یا مثلن به کسی که مدت هاست عاشق اش هستید، ابراز علاقه کنید.جرات نکردید؟ ریسک نکردید؟ آشتی نکردید؟ تصمیم نگرفتید؟

فکر می کردید بیشتر زندگی می کنید و بیشتر روزها را می فهمید. جاهای بهتری می روید. حواستان را بیشتر جمع می کنید، دکتر می شوید، مهندس ، روزنامه نگاری حرفه ای تر یا نویسنده ای که عاشق داستانهایش می شوند... چه شد؟ خواندید؟ کردید؟ شدید؟ چه شد؟ هیچ اتفاقی نیفتاد ، یا کمی از آن ها نیفتاد.

هیچ کدام از این کار را نکردید یا بعضی هاشان را نکردید.

کار، بی کار ،یا کمی کار ، کمی بیکار. اما بی دغدغه و «به هر جهت» نیستید

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است ،هی می نشینید و به زمین و زمان و انس و جن ناسزا می گویید که چرا نشد که بشود؟ چرا هیچ اتفاق خوبی نمی افتد؟چرا هر سال از قبل بدتر است و هزاران چرای اعصاب خورد کن دیگر که چاره اش درمان نیست که درمانی ندارد که بلد نیستیم درمان اش کنیم. راه می رویم، می نشینیم و دسته جمعی فحش می دهیم و این و آن را متهم می کنیم و همه افکار و دردها و حرف ها را ته نشین می کنیم. که چه بشود؟ که بگوییم زخمهای آدمی سرمایه های اوست؟ که بگوییم ارزش عمیق هر کس به اندازه حرفهای نگفته اش است؟ که بگوییم سبزها بیهوده قرمز نشده اند؟ یا که بگوییم این نیز بگذرد؟ این رکب ها و فرمولها دیگر کهنه شده است. راستش را بخواهی تو ذوق می زند، خیلی تابلو ست. برای جوانان نسل سوم است که همه شان از دم مرده اند. این نسل سوم ها به هیچ دردی نمی خوردند. به هیچ دردی. فقط راه می رفتند ، مثل آنارشیست ها به در و دیوار لگد می کوبیدند و هی می گفتند جوانی مان دود شد رفت هوا ! فرصت های ما له شد! شور ما کشته شد و شعور ما خدشه دار شد! احساساتمان کف خیابان ها ریخت و یاران مان به اسارت رفتند... همه شان مردند. آب هم از آب تکان نخورد.

چه شد؟ با داد و بیداد به شان جوانی شان را پس دادند. گفتند دردت چیست؟ گفتتند: بیا آزادی؟ بفرما عدالت ، بیا مسکن و تحصیل و شرایط عاشق و ازدواج یا بیا حقوق اجتماعی و آزادی بیان و استقلال و سینما و موسیقی و کتاب؟ نه عزیزم! این ها رویاهای یک نسلی بود که به هیچ درد نخوردند و همه جوانی شان را فریاد زدند و یا منزوی شدند و یا کمی فریاد زدند و کمی منزوی شدند.

فریاد، سکوت، یا کمی فریاد، کمی سکوت ، اما بغض ها یت متعادل نیست.

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است. راننده تاکسی ها بیشتر غر می زنند. مغازه دار دندان گرد تر می شوند. پلیس راهنمایی بی اعصاب تر، سیاست مداران بی بخار تر ، دستفروشان پر استرس تر، پیر ترها چشم انتظار تر،بچه ها شاد تر، و مردم پر تحرک تر.

طاق ها امیدوار تر و جفت ها زیرک تر...

آسمان کثیف تر می شود و جای سوزن انداختن در خیابان ها و پیاده رو ها کمتر و کمتر...

این مهم نیست که تحرک جنبه مثبت دارد یا نه، با شادی همراه است یا نه ، ته دل همه نشاط است یا نه ، و همه با آغوش باز منتظر سال نو هستند یا نه...

این مهم است که همه می دوند، که تلاش می کنند ، که همه دائما ... که همه مثل... که همه از ... که همه تا...

مهم این نیست که دویدن بی هدف باشد، که بی دلیل باشد، که از سر اجبار باشد یا چه میدانم هزار چیز دیگر.

حتی این هم مهم نیست که شب عید باشد یا نیمه تابستان یا اول مهر، اگر تنها لحظه ای ندوی خیلی عقب می مانی یا کمی عقب می مانی.

قوی تر نمی شوی، ضعیف تر نمی شوی، یا کمی قوی تر می شوی، کمی ضعیف تر، اما حتمن بی حس می شوی ، سر می شوی

امیدوار، نا امید، یا کمی امیدوار ، کمی نا امید، اما پوچ و بی چیز نیستید.

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است .یا پیدایش نمی کنی، یا وقتی که پیدا می کنی دیگر دیر است. یا عاشق اش نمی شوی یا وقتی می شوی دیگر دیر است. یا شروع نمی کنی یا وقتی شروع می کنی دیر است. یا تمام نمی کنی یا وقتی تمام می کنی که دیر است.

کلن یا هیچ چیز رخ نمی دهد، اتفاق نمی افتد ، شروع نمی شود و خاتمه نمی گیرد مگر آن که دیر بشود. زمان های اصلی وقوع آ نها کجا بودی؟

خیلی خواب بودی، زیادی بیدار بودی، یا کمی خواب و کمی بیدار بودی، اما لا قید و بی اعتقاد و بی غم نبودی.

روزهای آخر سال هشتاد و هشت است. هیچ چیز عالی نیست، هیچ چیز خیلی خوب هم نیست، حتی هیچ چیز کمی هم خوب نیست. همه چیز افتضاح است. یا اگر نباشد خیلی بد است و اگر این هم نباشد حتمن بد است و خوب وجود ندارد.

با اینکه همه چیز عالی که نه، خیلی خوب هم نه، خوب هم حتی نه و واقعن بد است شاید چیزی ، حکایتی و روایتی کمی و فقط کمی خوب باشد. همه چز از کم شروع می شود

خیلی زشت ، خیلی زیبا، یا کمی زشت و کمی زیبا، اما قدرت سلیقه و ذوق تو هنوز سالم است.

تمام شد. سال هشتاد و هشت هم تمام شد. ذوق کردیم. خیلی خندیدیم و خیلی خیلی گریستیم. خیلی شاد بودیم و خیلی خیلی بغض داشتیم. خیلی ها ماندند کنارمان و بیش تر از آنچه گمان می کردیم از پیش ما رفتند. آرام شدیم و کمی بیشتر از آن نگران و و پر استرس ...

سال هشتاد و هشت تمام شد. اولش خوب بود، کمی بعد عالی بود. به اندازه تمام عمر عالی بود. بعد ترش دلهره آور شد و رفته رفته ترسناک. بخش هاییش اسلشر بود و بعد کمی آرام تر شد. شوک هایی وارد می شد اما دیگر جانی نمانده بود. گاهی از داخل مازوخیست غلبه می کرد و دستانمان جگرمان را روی داریه می ریخت. گاهی هم همه اعضا متحد می شدند و عضو ناقص را با جان و دل حفظ می کردند.

سال هشتاد و هشت باقی خواهد ماند. مثل خیلی سالهای دیگر

سال هشتاد و هشت باقی نخواهد ماند . مثل خیلی سالهای دیگر

یا کمی باقی باقی خواهد ماند

کمی باقی نخواهد ماند

و هرگز فراموش نمی شود.ماندگار می شود

..........................................

پ.ن : برای پا نویس حرف زیاد دارم. حاشیه ها همیشه پر رنگ تر از متن اند و این گاهی خوب است و گاهی بد ، یا گاهی...

پ.ن: نسبی است. شادی ، درد ، رنج ، امید ، اعتقاد ، تلاش و هر امر دیگر . یک چیز مطلق است. بی برو برگرد... ریشه اش«حب» است. حالا هر چه می خواهی آن را با تمام صفت ها و قید ها و پسوند ها و پیشوند ها و مصدر ساز ها و ... نسبی اش کن.

پ.ن:" تکرار تلخ است. اما گند نیست. فاصله اندکی توبه ها خیلی لذت بخش است خیلی...* "

پ.ن: به همه دوستان ام سلام می کنم و از همین جنس ناب و خالصی که در اختیار من است به همه شان ارزانی می کنم. باشد تا تمام راست ها و دروغ ها و کمی راست ها و کمی دروغ ها را با اندکی شادی و لختی امید و با رنجی کمتر طی کنند

*: توضیحات ندارد. سقف شرایط کوتاه است.

ارادت..

2010-03-09T14:35:00.000+03:30

در پس هر قانون

اتهامی که به ما بخشیدند

حق بی باوری ما بود

آه

جرم سنگینی بود

که صبورانه تحمل کردیم

(نصــرت رحـمــانی)

2010-03-09T14:31:00.000+03:30

هیچ وقت فکر نمی کردم از چیزی آن قدر ناراحت و نذار شوم که به چهره ام هم سرایت کند. که دیگران هم بفهمند که نه ! این جدی جدی یه مرگی اش شده است، چون همیشه وقتی به دیگران می رسم حوصله اینکه حرف از نکبت و بدبختی بزنم ندارم و اساسن چون این نکبت و بدبختی دیفالت همه است ترجیح می دهم از چیزهای بکر و دور تری مثل شادی، مثل لبخند و یا مثل دلخوشی های کوچک حرف بزنیم. شاید با جوک گفتن، یا یاد خاطرات شیرین کردن یا چه میدانم صد جور مسخره بازی و اینها...

اما این بار دیگر تاب نیاوردم. فکر کنم خیلی ضعیف شدم. مثال خوبی نیست اما شدم مثل شخصیت رها (رعنا آزادی ور) در فیلم پارک وی (جیرانی) که اول اش می خواست از آن خانه فرار کند تا شکنجه نشود، تا زنده بماند تا سالم بماند. وقتی که توسط خانواده اش نجات یافت ، این بار خودش به بهانه ی دلتنگی برای کوهیار(نیما شاهرخ شاهی) رفت به جهنمی که روزی آرزویش ترک آن بود. با پای خودش رفت اما این بار از روی نفرت ، از روی کینه و از روی بغض جبران تمام اتفاقات قبلی.

(البته مثال ایانیزه اش بود، چون فکر کنم اکثر شما tenant پولانسکی رو ندیده باشید و الا که عینن عینن شده ام پولانسکی مستاجر)

من هم شده ام رها به گونه ای. مانده ام که انتقام بگیرم از اوضاع هیستیریک این روزهای ام. از کسانی که به من فهماندند بعضی از جاهای زندگی لجن نیست. سراسر عمر آنها و من در این گنداب لجن است.

آن اول ها مرداب می دیدم که نیلوفر آبی می خواست. این روزها باتلاق می مبینم که تدریجن مرا در لجن و گنداب دفن می کند. اما با سرعتی بیشتر... بیشتر... تک خاطرات و تک لحظه های شیرین هم افاقه نمی کند

سفید ، ســـیاه، یا کمی سفید ، کمی سیاه، خاکستری نه!

2010-03-09T12:19:00.008+03:30

خیلی حر فها برای گفتن دارید، یا کمی حرف برای گفتن دارید، اما بی «حرف حساب»نیستید.

هیچ کدام از این کار را نکردید یا بعضی هاشان را نکردید.

کار، بی کار ،یا کمی کار ، کمی بیکار. اما بی دغدغه و «به هر جهت» نیستید

فریاد، سکوت، یا کمی فریاد، کمی سکوت ، اما بغض ها یت متعادل نیست.

طاق ها امیدوار تر و جفت ها زیرک تر...

آسمان کثیف تر می شود و جای سوزن انداختن در خیابان ها و پیاده رو ها کمتر و کمتر...

این مهم است که همه می دوند، که تلاش می کنند ، که همه دائما ... که همه مثل... که همه از ... که همه تا...

مهم این نیست که دویدن بی هدف باشد، که بی دلیل باشد، که از سر اجبار باشد یا چه میدانم هزار چیز دیگر.

قوی تر نمی شوی، ضعیف تر نمی شوی، یا کمی قوی تر می شوی، کمی ضعیف تر، اما حتمن بی حس می شوی ، سر می شوی

امیدوار، نا امید، یا کمی امیدوار ، کمی نا امید، اما پوچ و بی چیز نیستید.

خیلی خواب بودی، زیادی بیدار بودی، یا کمی خواب و کمی بیدار بودی، اما لا قید و بی اعتقاد و بی غم نبودی.

خیلی زشت ، خیلی زیبا، یا کمی زشت و کمی زیبا، اما قدرت سلیقه و ذوق تو هنوز سالم است.

سال هشتاد و هشت باقی خواهد ماند. مثل خیلی سالهای دیگر

سال هشتاد و هشت باقی نخواهد ماند . مثل خیلی سالهای دیگر

یا کمی باقی باقی خواهد ماند

کمی باقی نخواهد ماند

و هرگز فراموش نمی شود.ماندگار می شود

..........................................

پ.ن : برای پا نویس حرف زیاد دارم. حاشیه ها همیشه پر رنگ تر از متن اند و این گاهی خوب است و گاهی بد ، یا گاهی...

پ.ن:" تکرار تلخ است. اما گند نیست. فاصله اندکی توبه ها خیلی لذت بخش است خیلی...* "

*: توضیحات ندارد. سقف شرایط کوتاه است.

ارادت..

روایت یک روز معمولی یا کمی معمولی

2010-03-02T09:23:00.002+03:30

باید این کابوس را تمام کرد. اصلن تمام کابوس ها را تمام کرد. نمی دانم چه طور ولی بالاخره راهی دارد دیگر.
صبح که از خواب بیدار می شوم، بی صبحانه و به زور عزیز ترینم با یک چای خشک و خالی تا بیرون زدن از خانه و دوباره زنگ زدن به بهانه جا ماندن موبایل، شال گردن ، ساعت ،کوله پشتی! و هزار تا چیزی که من باید همراه داشته باشم تا برسم سر کوچه بعد و بخواهم اولین سیگار روز را بگیرانم ، زمان زیادی نمی گذرد. اما درد زیادی است وقتی فندک ات را در جیب آن یکی شلوار-ات جا گذاشته باشی . نکته ایجاست که نمی توانی بروی زنگ را بزنی و بگویی : «بی زحمت آن فندک مرا از جیب ام بده».باید بروی و کفش ها را بکنی و بروی داخل.
می پرسد: چی شده؟ دوباره چی جا گذاشتی؟
من من می کنم و می گویم: ام... نمی دونم... چیز ... آها ... پیدا شد...
و او هم می فهمد چه چیز جا مانده بود... آرام می رود و می گوید: پشت سرت در را ببند!

و ناراحت می شود.
.

می رسم محل کار- ام که فقط به یک بهانه در آن جا تاب می آورم. اینکه گمان می کنم آمده ام سربازی در بدترین جای ایران با بدترین فرماندهان ارتش و چه میدانم با بیشترین تحقیر ها... و یا فکر می کنم که آمده ام اینجا تا درس صبر بگیرم... اما فایده ای
ندارد... دراین چهار ماه به اندازه تمام عمر-ام افسرده شده ام (این واقعی است... بی اغراق) گمان کنم مدت زیادی طول بکشد تا به حالت عادی بازگردم...
به بهانه آنتن ندادن موبایل از در می زنم بیرون... کوچه های اطراف را گز می کنم .. هی به آسمان نگاه می کنم و زورکی لبخند می زنم و می گویم: عجب هوای دلی! و بعد به کوهها نگاه می کنم و تخیل.... سیگار-ام تمام می شود. باز می گردم به داخل اتاق - ام ، در نهایت بی - چاره گی... . به هر حال از بین انتخاب های مختلف تصمیم گرفتم این جا کار کنم... همه این حماقت را تقبیح می کنند اما ...

و من ناراحت هستم ...

.
ساعت 16 که می رسد، انگار رها شده ام . با ذوق می آیم . کارت را جلوی دستگاه می گیرم. شیرین ترین آلارم زندگی نواخته می شود و من آزاد می شوم. به خیابان می آیم. به پاس شادی سیگاری روشن می کنم و راه می روم به قدری که به جایی برسم که بشود از آن محدوده ،با تاکسی ، اتوبوسی و یا چیزی فرار کرد.
تا می آیم تصمیم بگیرم به راننده بگویم کجا می روم. می بینم جایی ندارم... فکر می کنم... بیشتر فکر می کنم.... بیشتر بیشتر فکر می کنم...اما جایی به ذهن ام نمی رسد... در همین اوضاع تلفن همراه زنگ می خورد... بدون اینکه ببینم چه کسی است خوشحال می شوم....
خوش بینانه ترین حالت اش دوستی است که لا اقل از درکنار او بودن آزار نمی بینم. پیدا می کنیم همدیگر را. یا در دفتر یا در یک جای دیگر.. این مهم است که تنها نیستم.
حرف که می زنیم او هم شاید حس مشابهی داشته باشد و فقط او از من موفق تر است. چون اگر کسی به من زنگ نزند ، من به کسی زنگ نمی زنم...آنقدر پیاده می روم تا فکری به ذهن ام برسد... تا وقتی کنار خیابان تقاضای تاکسی می کنم ... هنگ نکنم که بگویم کجا می روم.. که راننده بگوید... دی ی ی ی و و و ون ن ن ه ه ه درست مثل اکثر اوقات....
آ[ر سر هم می روم به تراس دوست داشتنی ام... چای می خورم و یک ساعت به ساختمان ها بی قواره ایران شهر نگان می کنم....
شاید سری به دفتر مجله یا دفتر آیینه بزنم.آنجا کارهایم تلنبار شده اند روی هم. باید مطالب شماره بعد را جم و جور کنیم و یا مطالب را ویرایش کنم و یا برای مطالب عکس پیدا کنم و یا هزارتا کار دیگر.... و یا طرحی ، پروپوزالی چیزی برای شاهرخ بنویسم ...شاید به محمد رضا زنگ بزنم، شاید وحید و یا دیگری... و اکثر اوقات هم نمی زنم...
آرام آرام می روم سمت خانه ...

خسته می شوم

وقتی می رسم اولین سوال مقوله مهم شام است که عزیز ترین -ام می پرسد.
یا آری یا خیر... که تقریبن همیشه خیر است و او شروع می کند به نق زدن که من این همه زحمت کشیده ام و ...
به اتاق می روم . قبل از اینکه وارد شوم ، کنار میز تلفن فندک آبی بیک کوچک می بینم. که حتمن بانو از جایی، چه میدانم روی زمین، کنار میز، یا هنگام شستشو در جیبی چیزی یافته است. آرام مشت ام را جلو می برم . در میان دست پنهان اش می کنم و
می گذارمش در جیب - ام . او از عمد آن را جلوی چشم می گذارد که بگوید : «عزیزم من بی شعور نیستم!»
و من با این همه تاکیدی که می کند خودم را به کوچه علی چپ می زنم. نه بدین معنی که او نمی فهمد...

خجالت می کشم...

لختی بازی می کنم با کتاب هایم و چند ورقی مختصر....
موبایل را به شارژ می زنم. آخریم پیامک را می خوانم و بعضی هاشان ، پاسخ می دهم
عزیز ترین ام درک و شعورش بیش از این هاست که در این حال مزاحم ام شود. آرام می آید میوه می گذارد و می پرسد: چیزی نمی خواهی؟
می گویم : نه ! ممنون
می گوید: صبح کی بیدار می شوی؟
می گویم : 6.30

شب بخیر
پنجره را ببند سرما نخوری

شب بخیر
چشم...

ارادت..

...(شادی ها یم را می گذارم برای روز مبادا
به امید روز میادا ...
اما صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا ندارد)

در همین افکار ... می ... خو ا...بم...

2010-02-28T09:59:00.002+03:30

خواب‌آلوده هنوز
در بستری سپید

صبحِ کاذب

در بورانِ پاکیزه‌ی قطبی.

و تکبیرِ پُرغریوِ قافله

که: «رسیدیم آنک چراغ و آتشِ مقصد!»

□

ــ گرگ‌ها

بی‌قرار از خُمارِ خون

حلقه بر بارافکنِ قافله تنگ می‌کنند

و از سرخوشی

دندان به گوش و گردنِ یکدیگر می‌فشرند.

«ــ هان!

چند قرن، چند قرن به انتظار بوده‌اید؟»

□

و بر سفره‌ی قطبی

قافله‌ی مُردگان

نمازِ استجابت را آماده می‌شود

شاد از آن که سرانجام به مقصد رسیده است

برنامه ریزی دقیق یک روز نیمه تعطیل

2010-02-28T08:53:00.000+03:30

قراره پنج شنبه رو که کمی خلوت ترم هزار تا کار عقب افتاده بکنم، اما خوب مث همیشه دقیقن هزار تا کار دیگه می کنم

اینکه خودم هم دوست دارم خودم رو غافلگیر کنم جای بسی شگفتی است. به هر حال با یک دوستی می رویم یک جایی از این شهر که من می میرم برای سکوتش.

خیلی نمی توانیم بشینیم. دیر شده است. کسی منتظرمان است.راه می افتیم از پس کوچه های ولنجک به سمت تجریش تا الهیه و جوری که از رو به روی بولینگ در بیاییم.

ولی ترافیک چیزی نیست که به این سادگی گول ما را بخورد. کلی دیر می رسیم. تلفن زنگ می زند. کسی حرف می زند که شاید بیش تر از پنج سال است که ندیدمش.

مرتضی.

مرتضی سالهای دور

دلم یک هو تنگ می شود برای آن روزها . که چه کارها و چه روزها و چه ها و چه ها...

.

از دارینوش یک کاست می خرد این دوست ما . «نهانخانه دل» بیژن بیژنی. گوش می کنیم.

میدان ولیعصر مرتضی را میبینم

یک دنیای خاک گرفته جلوی مغزم رژه می رود. چون حرفی ندارم برای ترسیم آن دنیا، فقط حرف بی خود می زنیم و الکی یاد بچه ها و خاطره های مثلن با مزه می کنیم...

چه فایده وقتی دیگر دستمان نمی رسد بهشان...

شاید فایده اش همین باشد که لا اقل می دانیم که روزهایی بوده است که بهتر از امروز و فردا بوده است.

می شود مدتی هر چند کوتاه با آنها خوش بود

2010-02-28T08:51:00.000+03:30

من ... . پس می جنگم

2010-02-22T10:22:00.001+03:30

کسی که جنگ جو است باید هموراه در حال جنگ باشد،
زیرا که زمان صلح با خودش درگیر خواهد شد.

فـردریـش نـیــــچه

..................................................

پ.ن: سایت آپلود عکس بلاگ اسپات را زدند دوستان سایبری ما ترکوندن. عکس ها و لوگوی من بالا نمی یاد!!
حالا هی بیایم از آرامش و اعتدال بحرفیم.

ناگهان تاریک... اما ...

2010-02-20T10:47:00.000+03:30

... بودن بی بیم به مانند زیستن در دشتی پهناور است که تا چشم کار می کند نه درختی است و نه آنشفشانی و نه خانه ای و کاشانه ای.

از آب روان وآواز پرندگان روی بید های مجنون هم خبری نیست.

کمی که اطراق کنی از بی اتفاقی خسته می شوی و در پی حادثه می گردی.

پس بدان که شک و آشوب ذهنی چیزی به سادگی واژه هایش نیست که کوتاه باشد و چشم نواز. غلیانی دارد در پی خویش که کاه را کوه می کند و دشت را دره...

دستاویز خوبی نیست اما بی آن صاف و یله رفتن هم به معنا ست و به قول آنکه گقت: گذرگاه خوبی است و منزلگاهی نه درست

سخن از شک و یقین نیست. سخن از دردی بزرگ به نام زندگی است که چون مازخویست ها چنبره زده ایم بر رویش و نمی خواهم درنگی رهایمان سازد.

غمی نیست. فقط فراموش نکنیم که عمر همان روزهایی است که ناگهان کسوف می شود. بی آنکه ازقبل از منجمان و اخبارشان خبری باشد...

ناگهان همه چیز تاریک می شود و یک چیز باقی می ماند...

(رساله فرش)

شبی که لعنت از مهتاب می بارید

2010-02-12T15:31:00.000+03:30

بذار بهت بگم...من صبح که پا میشم...دلم می خواد کسی باهام حرف نزنه. می خوام از خونه که می رم بیرون، کسی منتظرم نباشه برگردم.دل کسی واسم تنگ نشه.کسی منو نخواد...می خوام تنها باشم،مرتضی...من نباید زنت می شدم. بچه بودم.اشتباه کردم. دو روز دیگه پا می شم،نگاه می کنم می بینم پیر شدم،دستام خالیه ، هیچی ندارم از خودم.اگه ولم نکنی برم دلم می پوسه اینجا،مرتضی

مینا(ترانه علیدوستی)
دیالوگ فیلم کنعان

............................
پ.ن: کنعان.... گلستان می شود.... و ما یک ریز و پی در پی میان همین «باد» و «مباد» های واهی نشسته ایم ...
که چی ؟ که امید خوب است و نومید شیطان است...

به جمع جامه سپیدان دل سیاه مرو

2010-02-08T10:02:00.001+03:30

مبــاد کــز در میــخـــانه روی بــرتـــابـی

تــو تـــاب تـوبــه نـداری به اشتـبــاه مــرو

روزهایی نه از سر تکرار، تکرار در تکرار

2010-02-08T09:48:00.002+03:30

روزها
روزها پر و خالی می شوند
مثل فنجان های چای
در کافه های بعد از ظهر
اما
هیچ اتفاق خاصی نمی افتد
اینکه مثلا تو ناگهان در آن سوی میز نشسته باشی
.
گاهی، فنجانی
روی کاشی می افتد
حواس ما را پرت می کند

چهــار شنــبـه هــا و کار دستی این هفته

2010-02-04T18:14:00.001+03:30

چهار شنبه ها حدود ساعت 5.30 تا 6 چند مدتی است که با تعدادی از رفقای قدیمی و جدید در کافه ای در یکی از گوشه های شلوغ این شهر می نشینیم و کتاب می خوانیم و حرف می زنیم و دعوا می کنیم.
اگر توضیحی بخواهید بحث ها حول و حوش فلسفه و علوم اجتماعی بیشتر می گردد و مباحث مطروحه در این دو بخش بیشتر می گنجد. تا به امروز فهمیده ام که اکثر بچه ها بیشتر جنبه روش شناسی های متفاوتی دارند و هر که با زاویه دید خود وقتی به بحث می نشیند معمولن بحث ها بالا می گیرد و این می شود که یک هو می بینیم یه جماعتی از سر هر میزی برگشته اند و یا با ناراحتی و یا با تمسخر و بیشتر از سر تعجب دارند و ما نگاه می کنند. کمی شرمندگی مان را با چشمانمان نشان می دهیم و زمان زیادی چون 5 تا 7 دقیقه با توناژ صدای پایین حرف می زنیم اما می فهمیم که اینطوری که نمی شود دعوا کرد و دوباره روز از نو و سر و صدای ما از سر نو...
.
بحث امروز ام راجع به این گروه نیست که البته می نویسم درباره اش در آینده.
داشتم می آمدم سمت مکان جلسه اما ترافیک آنقدر نابود کننده بود که من چیزی حدود یک ساعت بلکه ام بیشتر دیر آمدم. آنقدر هم خیس بودم که با ورود به کافه و گرمای آنجا کلافه شدم.
بحث هم داشت در خصوص خیر و شر و این مسائل در اوج خود ادامه می یافت و من هم هاج واج نگاه گوش می دادم که یکی از بچه ها دست به خلاقیتی عجیب زد .
به استقبال این خلاقیت رفتم و گفتم بد نیست شما هم در جریان باشید
.
ترکیب بیسکویت ملی ساقه طلایی و سس مایونز به همراه سس گوجه فرنگی، اوت پوت و نتیجه این جلسه بود.
تکه اول این خلاقیت را که خوردم تا چند ثانیه هنگ کردم، خون به مغزم نرسید اما بعدش لذتی عجیب و قابل توجه را احساس کردم
.
خواستم بگم اینجوری می شود که یکی می شود مبدع و مبتکر و مخترع...
و کشف کردم که اساسن ترکیب های غذایی که امروز با میل می خوریم ماحصل همین جلسات پیچیده بوده است.
به همین سادگی عصرانه ای جدید ابداع شد
شما را برای امتحان آن دعوت می کنم...

یک تداعی ساده منهای اتفاق

2010-01-31T15:06:00.001+03:30

این را برای فیبی می نویسم.

قبل تر ها داستانکی نوشته بودم به عنوان «نامه ای برای فیبی» اما دلم نیامده بود بدم کسی بخواندش؟
می فهمید آدم وقتی دلش نیاید نوشته اش را کسی بخواند یعنی چه؟ یعنی هنوز خودش باور نکرده است که چه اتفاقیی برای نوشته اش افتاده است.

سلینجر بزرگ و دوست داشتنی هم مرد. مثل تمام کسانی که می آیند و می روند و تنها یادی برای مدتی باقی می ماند. اما سلینجر از این جهت برای ام ماندگار است که نوجوانی کرده ام با کارهایش.

نمی خواهم مرثیه باشد این یادداشت ... و اطاله کلام هم دیگر دردی از من دوا نمی کند.

ولی سلینجر مرا یاد خیلی ها می اندازد. یاد خیلی چیز ها و خیلی آدم ها...

اول از همه و پر رنگ تر خودم و شخصیتی که امروز بخشی از خودش را همان فرنی و یا چه میدانم هولدن می بیند.

سه گانه هایی که همیشگی خواهند ماند در ذهن من(لنی رومن گاری، دلقک هاینریش بل و هولدن سلینجر)

بی قیدی این دوره های زندگی ام را شاید و تنها شاید بتوانم وام دار این ها باشم. علی بی غم ها را یادتان می آید؟ یا لنی ها را؟

آنها بخشی از من بودند. هر چند بی قیدی اتفاق خوبی نیست که به آن فخر فروخت... اما من دوست دارم آن را...

داشتم می گفتم که یاد خیلی ها می افتم.

یاد دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم هم می کنم. شبی بارانی که هوس کردم بخوانمش. آمدم انقلاب. یادم هست که بعد از خریدنش مجبور شدم در یک ترافیک احمقانه بسیاری از مسیر را پیاده بروم و چون پول تاکسی برایم نمانده بود در اتوبوسی عرق کرده لا و لوی مردمی بچپم که شاید نمی دانستند من چیز مهمی با خودم حمل می کنم.

بیشتر از همه دوست دارم یاد فیبی بیفتم. یاد همان کلاهی که خیلی بهش می آمد . و یاد آن شبی که هولدن از او پول قرض می کند و یا چه میدانم آن حس بی غم و متفکری که در راه مدرسه دارد.

تصویر سازی های سلنجر بی شک ناب ترین ها بودند برای من. روایتی ساده که انگار تو در همه جا با او همراهی .

یاد کتاب های تازه چاپ نیلا هم می کنم . سراغ جنگل واژگون هم می روم.

یاد عباس و الهام که دیگر با هم نیستند حتی...

و یاد رفیقی که اسمش را نباد ببرم ، دلم می لرزد ، بعد از چهار سال دوری از او روزی تداعی همه گذشته و آینده بود. شبانه روز کردیم در خیابان ها و شاید از نخستین هدیه های من به او ناتور دشت بود و نخستین هدیه او به من در انتظار گودو از بکت.

یاد میلاد می کنم...

یاد کلاسی که با بچه های علامه داشتم هم می افتم. یاد اینکه جزو اولین کتاب ها برایشان از ناتور دشت حرف زدم.

یاد شاگردان دبیرستان سروش هم می افتم و علیرضا ثقفی نامی که او از ناتور دشت کتاب خوان شد و ادامه داد و نوجوانی که تداعی کامل یک لنی است برای ام.

با سلینجر یاد پری هم می کنم. پری مهرجویی برایم تداعی فرنی و زویی را داشت و همه اینها بخشی از نوجوانی عجیب و غریبی که باید به هر چیز و همه چیز دست درازی می کردیم و ناخنک می زدیم. به یاد روزهایی که عرفان بازی هم برایم عالمی داشت

خیلی چیز ها الان در مغزم رژه می روم.

دوست ندارم دیگر یاد چیزی بیفتم. همین ها می تواند تمام امروز و فردایم را خراب کند. و همین که اینجا می نویسم روزهای آتی ام را.

اما نمی توانم از تاثیر این جمله هم بگذرم که خیلی اوقات آن را دوره می کنم برای خودم. که خیلی هم تلخ است،
نمی دانم شاید نوعی تلخی ناب

جمله آخر کتاب ناتور دشت....

«هیچ وقت به هیچ کس هیچی نگو.... چون اگه بگی دلت واسش تنگ میشه...»

همه چیز آرومه - من چه قدر خوش حالم... *

2010-01-30T09:46:00.005+03:30

در یک شب زمستانی:

قرارمان ساعت یک ربع مانده به هفت است اما مثل همیشه دیر می آید. جالب اینجاست که خودش همیشه تاکید می کند که آن- تایم باش. حسین است دیگر. با وحید می رویم سید خندان، از این فروشگاه لوازم خانگی هایی که همه جوز خنزر پنزر دارد چند تا جا شمعی خیلی شیک می خریم. حسین بعد از 35 دقیقه به ما می رسد. می گوید یک کوچکتر هم برداریم که موافقت نمی کنم. چون به نظرم ست خوبی از آب در نمی یاد. می خریم . می رویم آن روبه رو از این جعبه های هدیه بگیریم . همه اش را می ریزیم آن تو و وحید که دیرش شده است را راهی می کنیم.

پیاده می آییم سر خواجه عبدالله که تاکسی بگیریم. ماشینها رویشان نوشته است «شهید عراقی» اما می روند یه جاهای دیگر. خلاصه در سرما منتظر می شویم تا یه تاکسی مهربان برسد و من را از سرما و حسین را از فرط گلاب به روتون نجات بدهد تا ما را برساند به جای مورد نظر.

در تاکسی یک مادر و پسر هم هستند که پسره شاید 13- 14 ساله باشد. عقب اتوموبیل کنار من نشسته است و دارد در گوشی موبایلش یک چیزی یواشکی و به دور از چشم من و شاید مادرش نگاه می کند. زنگ گوشی مادرش به صدا در می آید . نوحه می خواند .فکر کنم محمود کریمی یا کسی با صدای شبیه به آن باشد. ترافیک است و حسین بیچاره چشمانش زده بیرون و عرق سرد کرده است.

پیاده می شویم. راه رفتن برای حسین سخت است اما می رود و از سوپر سر کوچه آدامس اوربیت می خرد و منم کمی پیش خودم غر می زنم که این بابا کلا من رو الاف کرده. عین خیالش هم نیست.

خلاصه می رسیم ته یک خیابان(کوچه) خیلی خوب و قشنگ زنگ می زینم. اشتباه گرفته ایم. در یک اتفاق صابر را می بینیم.

داخل می شویم. حسنا و دوستش ندا هستند. خونه ای بسیار شیک و جم و جور. چشمم از همه زودتر پیانوی آن گوشه را می بیند.

قبل از همه چیز حسین را روانه خلا می کنیم. کمی گپ میزنیم. پاستیل و میوه و اینها می خوریم. علی می رسد و بعد ترش محمد و سمیه یک زوج دیگر. غر می زنیم که هومن دیر کرده است. اما هومن اصلا نمی آید . 9.30 شام می خوریم. محمد و صابر کورس گذاشته اند. علی دندانش آبسه کرده است و من هم نمی دانم چرا نمی توانم چیزی بخورم. اما غذاهای خوشمزه ای است. سوپ حسنا را می خوریم و با اینکه طعمش برایم جدید و کمی عجیب است اما تا ته می خورم.
4- 5 تا قاشق هم برنج و کمی کباب، زیتون و ماست می شود غذایم با یک نوشابه کوکا. سر شام دوست صابر می رسد. اسمش علی است . بعدن با او آشنا می شوم.می آییم دوباره جمع می شویم. عذاب سیگار دارم. علی تازه وارد راحت ام می کند . می رویم در یک اتاق روی یک میز و دو صندلی لهستانی خیلی دوست داشتنی می نشینیم و سیگار می کشیم . متوجه می شوم که علی دوست ندار و قدیمی صابر است . قدمت دوستی شان 18 سالی می شود. تبریک می گویم بابت عمق رفاقتشان و حسرت می خورم که دوستی ام با کسی عمر بلندی نداشته است.

بچه ها آن طرف مشغول عکس گرفتندند و من در هیچ کدام از عکس هایشان نیستم. :(
. حسین فلش اش را به LCD تلویزیون زده و دارد آهنگ ها نوستالژی play می کند و همه حدس می زنند که چیست؟ علی کوچولو، پروفسور بالتازار، سالهای دور از خانه (اوشین)، هانیکو و ... . کفتر کاکل به سر هم می آید که همه ده ثانبه هورا می کشند و آهی از سر حسرت. اما بعدش حسین را به خالطوریسم متهم می کنند و حسین هم برای رفع اتهام آهنگ ها فاخر می گذارد که البته از شما چه پنهان از قبلی ها بهتر نیست و نظر جمع را تغییر نمی دهد.

هوس بازی می زند به سرمان. بچه ها موافقند... اما 1 ساعت بعد بازی شروع می شود. از هر دری سخنی زده می شود و اولین نکته با مزه توضیح دعوای اصغر فرهادی با مانی حقیقی و ترانه علیدوستی برای صابر است که هر چه بیشتر توضیح می دهیم صابر کمتر متوجه می شود. کلی می خندیم. صابر را واقعا دوست دارم. با اینکه خیلی دم خور نبودیم اما حسی شبیه علاقه و احترام توامان برایش قائلم. در کل برایم دوست داشتنی است.
بعد می رویم سراغ کادو ها. یه اتفاق با مزه می افتد. همان جا شمعی کوچیکه که حسین می خواست بخرد و گفتم خوب نبود رو سمیه برای حسنا و صابر خریده بود. درست از سر همان ست. اینطوری هم میشود.
هدیه محمد هم جالب توجه است. ترازو برای صابر... یا برای خانه... همه می رویم آن رو و خودمان را وزن می کنیم. من 3 کیلو از دو ماه پیش چاق تر شدم.(این واقعا عجیب است!!)

حسنا را می فرستیم پشت ساز بنشیند و کمی پیانو بزند. بالاخره چشمان من که بیشتر از هر چیز به آن پیانوی شیک خیره شده بود به مرادش رسید و نواخته شد. از love story شروع می کند و وسطش می رود سراغ یک چیز دوست داشتنی دیگر که من کلی شنیده ام و حسنا هم آن را خوب می زند(اسمش یادم نیست).

بالاخره بازی شروع می شود. بین مافیا و پانتومیم بچه ها پانتومیم را انتخاب می کنند. دو گروه می شویم. مجرد ها و متاهل ها. موزیک پاپیون در بک – گراند در حال پخش است.

چون مجردها قوی ترند علی اول(حج) می رود با صابر اینها. واژهای بازی اینهاست. دم بچه های دانشکده علوم اجتماعی علامه طباطبایی رحمه اللله علیه گرم(علی بازی می کند و من حدس می زنم)، بعدی را من می گویم و صابر بازی می کند. قسطنطنیه و همه از بازی صابر روده بر می شویم. واژه های بعد ملا احمد نراقی(حسین بازی می کند)، تقاطع جلال آل حمد با اشرفی اصفهانی(حسنا بازی..) ، سیاست ما عین دیانت ما (سمیه...) ، میزان حال فعلی افراد است (علی دوست صابر...) کاتالیزور(محمد...)، مالیات بر ارزش افزوده (ندا...) و مکتب فرانکفورت(من بازی..) و بازی تمام می شود. ساعت نزدیک 30 دقیقه بامداد است. علی دوم می رود. من mp3. Playra-ام را می زنم جای فلش حسین. اول باب دیلان گوش می کنیم و بعد سهیل نفیسی یک آهنگ هم از آناتما که من دوستش دارم . بعدد
برای حسنا لارا فابیان می گذارم و همین طور ادامه پیدا می کند...

یک هو هوس مافیا می کنیم و دور می نشینیم. من خوب حدس می زنم. سه یا چهار دور بازی می کنیم. سیگار آزاد می شود و زیر سیگاری از اتاق در می آید. خوشحال تر می شوم. این بازی هم کلی می چسبد اما چون بچه ها همه دارای خصوصیات ناب اخلاقی هستیم از این بازی خوشمان نمی آید، چون دروغ و تهمت و اینها در خودش دارد. این بازی را از دستهای پنهان استکبار می دانیم و بی خیالش می شویم. مامان ساعت 2 تماس می گیرد که کجایی و کی می آیی. جواب سر بالا می دهم اما می گویم تا 1 ساعت دیگه می رسم.

صاحب خانه ها انسانهای شریفی هستند و ما را بیرون نمی کنند . اما خوب ساعت از 2 بامداد هم گذشته است. محمد و سمیه ،ندا و سپس من را می رسانند. زحمت می کشند ، چون مسیرمان خیلی هم یکی نیست. علی اول و حسین هم انگار آژانس می گیرند و می روند.

.
+
میهمانی فوق العاده ای بود. از آنها که هیچ فراموش نمی شود. گاهی می شود در میان تمام بی حوصلگی ها و دل مشغولی ها که مثل خوره روح ات را در انزوا برده اند و مشغول نشخوار آن اند لحظه هایی ناب پیدا کرد و در میان کسانی چون صابر ، حسنا، علی ، حسین، ندا، محمد و سمیه آن قدر خوش بود که خاطره ای شیرین شود برود جایی از ذهن بنشیند. همانجا که لحظه هایی سخت مجبوری ازشان خرج کنی تا نمیری.

دوستان آدمی سرمایه های خوبی هستند. قدر این شبها را خوب می دانم...

.................................................

*: تیتر این یادداشت شعری بود که همه شنیده بودند جز من. انگار شده بود شعار زندگی صابر و حسنا. همه اش این را می خواندند. حسین برایم گذاشت. یک بار شنیدم- اش.

پ.ن: و ما سردمان بود. جایی گرم یافتیم . خانه کردیم. تا یاد گرما بماند از برایمان. برای روزهای سرد

پ.ن: این یادداشت را تقدیم می کنم به صابر و حسنا.

خوشبخت شوید....

این یک دستور است!

مصطفی ملکیان

2010-01-29T10:24:00.003+03:30

«من نه دل نگران سنّتم، نه دل نگران تجدّد، نه دل نگران تمدّن، نه دل نگران فرهنگ و نه دل نگران هيچ امر انتزاعی از اين قبیل. من دل نگران انسان‌های گوشت و خون‌داری هستم که می‌آیند، رنج می‌برند و می‌روند.

«سعی کنيم که اولاَ: انسان‌ها هرچه بيشتر با حقیقت مواجهه يابند، به حقایق هرچه بیشتری دست يابند؛ ثانیاَ هرچه کمتر درد بکشند و رنج ببرند و ثالثاَ هرچه بیشتر به نیکی و نیکوکاری بگرایند و برای تحقّق اين سه هدف از هرچه سودمند می‌تواند بود بهره‌مند گردند، از دین گرفته تا علم، فلسفه، هنر، ادبیات و همه دستاوردهای بشری دیگر.»

سه سال متوالی

2010-01-29T09:36:00.001+03:30

حادثه ای که همیشگی است؛

دل ام برای کسی تنگ است

دل ام برای خطی از او ...

و نه...

خطی برای او؛

که منع شده ام از هر دو

سر گشاده می نویسم:

دوستت دارم

و تاوان آن

هر چه باشد...

باشد.

دریغ مدار از من اگر دلی مانده است و درنگی و تاملی

روزهای زیادی گذشته است و روزهای کمی در پیش روست

بغض های دائمی

2010-01-24T18:03:00.002+03:30

پدرم دائما حرص و جوش من را می خورد که دائما در حال گمراه شدن هستم و هر روز گمراه تر از دیروزم. طبیعی است و به او حق می دهم و تنها دلیلی که به نظرم او حق دارد، این است که اگر من در تمام طول تاریخ زندگی ام بخواهم سه نفر را در تمامی ویژگی ها و فاکتور های مورد علاقه و ... انتخاب کنم، او حتمن نخستین بی نظیر زندگانی من است. نه که فکر کنید چون پدر من است این را می گویم. مهمترین دلیل اش این است که من تنها و تنها به یک نفر حسادت می کنم و آن هم پدرم است.
الباقی چیز های دنیا را واقعا باید دایورت کرد به .... . به قول مودب تر ها کفش-ات مثلن.
خلاصه داشتم می گفتم که دائما مرا به راه راست هدایت می کند و چند وقتی است که متوجه شده من به راه راست هدایت نمی شوم و تلاش می کند را ه راست را زورکی به سمت من هدایت کند که شاید در جایی معجزه ای رخ دهد و این حقیر کمی تا قسمتی آدم شوم.

بزرگترین دغده ی 2 هفته گذشته اش، منهای مسائل سیاسی و اینها که تقریبن امری است حل ناشدنی، دغدغه شغل من است که او را خیلی افسرده کرده است و می گوید با این اوضاع تو آخر عمر یا مثل علی بی غم ها می میری یا هم با اندک تسامح چیزی شبیه راک فلر می شوی. هر چند دومی بسیار بسیار بعیداست پس با آن کاری ندارم.
البته لازم به توضیح است که منظوراز علی بی غم ها دقیقا مصداق بخشی از جامعه است که من در آن می پلکم. آنها که نه حرف حساب بلدند و نه حرف حساب می زنند و نه دنبال پول اند و نه دنبال هیچ کوفت عینی و ملموس دیگر. به عبارت پدرم برای توصیف این قشر بسنده می کنم- همان علی بی غم ها-
اگر پدرم نام کسانی چون ونه گات، هاینریش بل ، یا چه میدانم سلبنجر را می دانست یا لا اقل کمی بیشتر از اسم و رسم با بوردیو و آدرنو و هابرماس و اینها آشنا بود، یحتمل در خوش بینانه ترین حالت مرا به همسایه های آنها نسبت می داد تا راک فلر. علی بی غم ها همین ها بودند که می نام بردم.

مهم این ها نیست مهم مسئله ایست که صادقانه روح ام را عذاب می دهد
به دعوت پدرم و برای فرار از این بحرانی که در حال غرق شدن در آن هستم، قرار شده تا به مدرسه پدرم بروم و کمی به مدیر مدرسه و بچه ها در زمینه فرهنگی و پرورشی کمک کنم. منم قرار گذاشتم به آنجا بروم با یک شرط: برگزاری کلاس نویسندگی و روزنامه نگاری، کمی تا قسمتی هم عکاسی.

ابتدا و به طور آزمایشی قبول کرده،اما خوب میدانم از آنجا که من را گمراه می داند،هرگز نمی گذارد با بچه های معصومی که امید و آرمان آینده این انقلاب و این مملکت هستند دم خور شوم.
من به مدرسه رفتم. با بچه ها گپ زدم و هر دقیقه از کلاس که می گذشت افسرده تر می شدم وکمی بیشتر از حد عادی احساس تپش قلب و نگرانی می کردم.
قبلن هم درس داده بودم اما این بار درد چیز دیگری بود.
در تمام مسیر در مترو تا رسیدن به مدرسه به این فکر کردم که چه بگویم و از کجا آغاز کنم، با دست پر و برنامه هایی عجیب تر به کلاس رفتم.
قصد داشتم از هوشنگ مرادی کرمانی و بهرام صادقی و چه میدانم جعفر مدرس صادقی حرف بزنم و ضرورت تقویت قلم را برایشان توضیح دهم.از ادبیات غنی و سرمایه ای که در حال نابودی است و ...

این کار ها را بریده بریده و با تنگی نفسی بی مانند انجام دادم.

.

خیلی برایم سخت بود دیدن بچه هایی 15 - 16 ساله که نسل چهارم و فردای من بودند. فردایی که دور است و فردایی که در نهایت خوش بینی و بالا ترین امید ، خاکستری است. فردایی پر غبــار برای منی که تمام روز را گوسفند می شمارم که دائما در خواب باشم، چه رسد به فردایی برای برنامه ریزی و هدف سازی...
.
شوق و شیطنت بچه ها حرارت بدن ام را بالا برده بود. بی اغراق کمی سست شدم. دائما در این فکر بودم که من به نوبه خودم چه باید بکنم، چه تدبیری بیندیشم و چه حرکتی انجام دهم تا نسل بعد، نسلی پر توان تر ، کم عقده تر و کم بغض تر را برای جامعه آماده کنم. نسلی که دیر یا زود قرار است جای فعلی من را بگیرد و از این به بعد من باشد.

نسل گمشده هایی که امروز تنها شورند و شوق و شیطنت.

.........................................................

پ.ن: اشاره به نام های بزرگان ادبیات و اندیشه تنها از روی علاقه من به آنها ست و گرنه خدا مرگ دهاد ما را اگر روزی آنها آمال و آروزیمان باشند

پ.ن: علی بی غم ها تعریف دیگری در دید پدرم دارند. اما علی بی غم های پدرم تفاوتی با «لنی»های من نمی کنند

پ.ن: و یاد جمله ای از ملکیان افتادم... (می نویسمش در آن گوشه)

کورت ونه گات

2010-01-24T17:49:00.001+03:30

می رم دم مرکز خدمات پستی که یک خیابان پایین تر نبش خ 47 ام و دوم است. این جا به سازمان ملل خیلی نزدیک است. بنابر این در این حوالی آدم های زیادی با قیافه های عجیب و غریب از سر تا سر دنیا دیده می شوند.

میرم تو و دوباره توی صف می ایستم. مخفیانه عاشق زنی هستم که پشت پیشخوان می نشیند . خودش خبر ندارد. اما زنم می داند.

قرار نیست در این مورد اقدامی بکنم. آن قدر خوشگل است که نگو. تا به حال فقط بالا تنه اش را دیده ام. چون همیشه آن پشت است.

اما هر روز بالا تنه اش را یک جور درست می کند، تا شور و حالی در ما ایجاد کند. بعضی وقت ها موهایش را فر می زند. بعضی وقت ها صافش می کند. یک روز رژ لب سیاه می زند . همه این کارها نشان ذوق و سخاوت اوست.

فقط برای این که ما را ، ما مردم اقصی نقاط جهان را سر حال بیاورد

کورت ونه گات/مرد بی وطن- ترجمه زیبا گنجی و پریسا سلیمان زاده - صفحه 64

«آزادی از قید تعلق»

2010-01-22T10:49:00.003+03:30

خداحافظ گری کوپر رو واسه بار دوم تو هفته پیش خوندم. «لنی» خیلی عجیبه واسه ام. اما این تعجب قبلا هم تکرار شده بود.

هولدن کالفیلد هم هم- چین آدمی به نظر می رسید. و همینطور دلقک کتاب هاینریش بل

الان هیچ نمی خوام سر این شخصیت ها و تیپ ها و کتاب ها حرف بزنم.

مانیفست لنی حرف الان منه

«آزادی از قید تعلق».

.

لنی آخرش هم گیر می کنه. نمی دونم چرا. اما خب دیگه . نمی تونه همیشه آزاد از قید تعلق بمونه. هرچند تو دلت-ات واسش نمی سوزه و ناراحت نیستی که مانیفست-اش نشد الگو و ایده آل زندگی- اش...

این روزها دائما احساس می کنم دور و بر من پره از لنی...

لنی هایی که کوه و برف و سفیدی ندارند که فرار کنند. گیر کردند تو جهنم و دره و سیاهی.

لنی های دور و بر من خیلی دردناکند. خیلی!!

در باب وبلاگ نویسی

2010-01-20T11:25:00.001+03:30

«والقلـــم ما یسطرون»
خوب قبل تر ها که همه وبلاگ داشتند و من نداشتم، فکر می کردم که چه کار احمقانه ایست که بیایی و یه جا بنویسی و منتظر نظرات کسانی باشی که هشتاد درصدشان را نمی شناسی و چه میدانم بعد بخواهی توجیح کنی یا نکنی ، جواب بدهی ، بد و بیراه بگویی یا برایش قلب بفرستی و هی پشت سر هم بگی : نفرمایید. لطف عالی مستدام و شکسته نفسی می فرمایین و اینها...

معتقد بودم آدمی که در حال نوشتن و دائما نوشتن و هی نوشتن است، دو حالت دارد. یا کوزه ای ست که سر ریز شده ،از بس پر و پیمان است و یا یه جایی ، یه گوشه اش شکسته و ترک برداشته ؛و من معتقد بودم که نادرند کوزه هایی که پر اند و سر ریز.

کلن وبلاگ نویسی را به هیچ وجه معجزه هزاره سوم نمی دانستم و به شیوه سنتی کاغذ و قلم و خط خطی کردن معتقدم بودم، تا تایپ و تق تق کیبرد و چه میدانم بک اسپیس و دی-لت.

.

بعد ترش «...» شد خانه کوچکی که می نوشتم و بعد از مدتی گفتم اینها که می آیند و کامنت می ذارند چه دنیای با مزه ای برایت فراهم می کنند. رفتم سراغ جامعه شناسی آدما از روی نوشته هاشان. اینکه کی چه کلماتی می نویسد و از چه می نویسد و اصلن حرف حسابش چیست؟

بعضی آدمها را تست می کردم. با کامنت های متفاوت و یا پاشخ هایی که به - شان می دادم.

.

اون اوایل فکر می کردم تو وبلاگ فقط باید حرف حسابی زد. حرفای بزرگ، حرف های جدی و حرفهای نو. بعد یه مدت روزمرگی هم شد جز دغدغه ها و به همین ترتیب یادداشتهای شخصی هم راه پیدا کرد. دغدغه جذب مخاطب و بالاتر رفتن آمار بازدید و اینها هم که برای هر بلاگری مهم به شمار می رفت.

امروز که قلم وارد پنج سالگی خودش می شه و از عمر وبلاگ نویسی من هم نزدیک شش هفت سالی می گذره ، می بینم که لازم نیست همیشه حرف نو داشت یا حرفای خیلی جدی زد. به هر حال یه سری از نوشته های تو، خوششون می یاد و یه سری بدشون می یاد. یه سری هم تغییر رویه می دن. این مهمه که می تونی سیر نگارشی و اندیشه ای خودت رو ببینی.

.

یه سری وبلاگ ها هستند که آدم از خوندنشون لذت می بره. که قلم خوبی دارند . که یادداشتهاشون هر چند یک روایت ساده است ، اما به دل می نشینه و بعضی هاشونم تو حوزه های تخصصی حرفایی رو دارند که بزنند.

.

بعضی های زندگی شون شده همین فضای مجازی شون. اضافه کنید کسانی رو که با توییتر، گودر و یا فیس بوک عجین اند.

.

یه دوست بیچاره که به نظرم من در دفاع از نظام حتی یه پله از خود نظام هم جلوتره، وبلاگش فیلتر شده. بیچاره نه که روحیه طنز هم داره رفته و بعد عمری تو فیس بوک عضو شده و اومده یه پست نوشته که ایها الناس من لانه شون رو پیدا کردم و دارم می رم بزنم لت و پارشون کنم. دوستان خیِّر ما هم در کنترل محیط سایبر زدند و وبلاگ بچه رو فیلتر کردند که چرا دعوت به ....

آره خلاصه، وبلاگای خوب کم نیستند. خوندشونم بدی نیست، اگه وقت بشه. کلن از نوع آوری تو این زمینه(محیط مجازی) هنوز استقبال نکردم. که عضو توییتر باشم و فیس بوک آپ کنم و چه می دونم گودر خون باشم و گودر نویس. به همین تم سنتی بسنده کردم.

قصد دارم هر از چند گاهی وبلاگ هایی که دوستشون دارم رو معرفی کنم. قبلن هم این کار رو کردم. الان نوبت توکا نیستانی است. که تقریبن همه می شناسنش. نه در خصصوص حوزه هنر و معماری و کاریکاتور و نقاشی که البته اونها هم مهم اند و باعث شهرت توکا. راجع به قلمش می نویسم که به نظرم گیراست. روایتی ساده داره از زندگی و روزمرگی اما خوب و دلنشینه. حد اقل برای من.

.......................................................

پ.ن1 : قلم بخشی از هویت من رو تعریف می کنه. این میشه که برام مهمه.

پ.ن 2 : از کامنتهای ناشناس و بی نام خوشم نمی یاد. هر چند یه سری راغب اند برای این کار. نظر آدم خوبه که با اسمش همراه باشه. آره

پ.ن 3 : وبلاگ هر کس رابطه مستقیم با حال و هوای فرد داره. این یه تجربه بود.

پ.ن 4 : از این وبلاگهای عاشقانه گل و قلب و بلبل و و اینها بدم می آمد. اما الان برام جالبند. مثل مشایی که ازش خوش ام

نمی اومد(حتی کمی بیشتر) و الان داره کم کمک ازش خوشم می یاد . واقعن آدمیه که باید روش مطالعه کرد.

پ.ن 5: از همه چیز این خرآب آباد خوشم میاد در کل جز یک چیز حال به هم زن: «وبلاگ خوبی داری :گل. به منم سر بزن» . چندش است کلن.

پ.ن 6: آدمایی هم که از سه همفته یه بار از اینجا می رن یه جای دیگه و کامنت می ذارند آدرسم عوض شد و بیا «خونه»ی جدید هم یه کم کلافه می شم.

پ.ن 7 : و اما کامنتهای خصوصی هم که دنیایی است . :دی . گاهی خوب و گاهی اعصاب به بریز. اینجا کامنت دونی خصوصی نداره و همون قلم قبلی ام و ای – میل من کماکان و هر از گاهی مخاطبای خاص خودش رو داره....

DOUBT

2010-01-18T16:45:00.001+03:30

عزیــز من!
حوصــله کـن
.
شـایـد معـجــــزه ای رخ دهــد...

احـمد رضـا احمـدی

.............................................
پ.ن: متنفرم از زمستانی که نمی بارد.

مسائل ناموسی(1)

2010-01-16T10:21:00.002+03:30

مادر بنده : مریم چه طوره؟ بعد ازدواجش خوشبخته؟ رابطه اش با خانواده شوهرش خوبه؟

عمه خانم: آره بابا، خانواده شوهرش خیلی دوستش دارن.
بابای علیرضا (شوهر مریم)، از بس مریم رو دوست داره عکس مریم رو گذاشته رو اینترنت*...!

.
و حضار فی المجلس بر روی زمین قل ها خوردند و گریبان ها دریدند

.

.......................

* : کلمه اینترنت در این متن به صفحه دسک تاپ کامپیوتر یا مثلا لپ تاپ باز میگردد

2010-01-16T08:52:00.011+03:30

خدا شب را آفريد

بشرتاريكي را...

اسپايك ميليگان(شاعر و نویسنده انگلیسی)

جنبش سبز و گزاره «در باغ بودن»

2010-01-10T09:54:00.002+03:30

تو مترو نشسته و مشغول خوندن هفته نامه اسمش رو نیار بودم . مسافر کناری ام که یه آدم حدودا 25-26 ساله بود، گفت داداش چه خبرا؟
گفتم از چی ؟
گفت همین اواخر دیگه؟ خبرای جدید رو می گم
من یه مدتی نبودم. خبری ندارم. اوین بودم . کلا از همه چیز دور بودم.

حرفش رو نذاشتم تموم بشه با یه حس اسمش رو نیار دیگه ازش پرسیدم: اوین بودی؟

گفت آره رفیق. خیلی وحشتناک بود. از ترس دو سه باری جونم تا حلق ام اومد بالا و خلاصه 5 دقیقه ای راجع به سختی ها و مشکلات اوین گفت و اینکه روزهای تلخی داشته و کلی کتک خورده بوده و اینا

منم که یه کمی تحت تاثیر قرار گرفته بودم با یه حال اسمش رو نیار دیگه پرسیدم حالا کی دستگیر شدی؟ روز عاشورا یا قبل ترش؟
گفت :نه داداش، سه هفته پیش دستگیرم کردند.
گفتم : کی ؟ اطلاعات؟ پلیس امنیت؟ بسیج؟کجا گرفتنت؟ تو خیاباون؟ یا اومدن تو خونه تون؟
بنده خدا یه کم هنگ کرد. بعد گفت نه بابا. نیروی انتظامی گرفت منو . داداش ببینم اصلا تو باغ نیستی انگارا...
با تعجب گفتم چه طور مگه؟ چرا تو باغ نیستم؟ ببخشید شاید به جا نیاوردم..!!
گفت : بابا دزدی کرده بودم. کار اصلی ام کیف قاپیه. یه شب یه خونه خالی بود رفتیم جارو بزنیم. پلیس از روی دیوار گرفتمون و بردمون اوین...
ولی واقعا اوین خیلی سخت و تلخ بود...
حالا نگفتی چه خبرا؟ از استقلال بگو داداش؟ چه کرده تو این یه مدت؟
و من وقتی بیشتر دقت کردم دیدم واقعا انگار تو باغ نیستما...

شبهای روشن

2010-01-04T14:57:00.004+03:30

- اگه اون تونسته فراموش کنه، منم می‌تونم.

+ می‌بینی؟ هنوز دوسش داری.

- از کجا معلوم؟.

+ هنوز می‌خوای کارایی رو بکنی که اون کرده

شب‌های روشن / فرزاد مؤتمن

این روزهای زمستانی

2010-01-04T14:44:00.000+03:30

روزهای من زمستانی است. بهاری هم قرار نیست بشود. چون اینطوری بیشتر دوست دارم . صبح 7 بیدار می شم و زودتر از 2 نیمه شب هم نمی خوابم. تو روزم بیش از حد خسته می شم. زیاد فکر می کنم. زیاد استرس دارم و دائما سرگرم کارم. کار زیاد و کار زیاد. کمتر از قبل به باقی آدما اعتماد دارم. اصلا غر نمی زنم و به هیچ وجه بد اخلاق نیستم. کتاب می خونم . حدود 10 – 11 روزی هم به اینترنت دسترسی نداشتم، از همه عالم و آدم بی خبرم. بی خبری یه کم بده اما گاهی اوقات خیلی خوبه. این ده روز جزو یه کم بدش بود. دوباره یاد گذشته کردم. به تمام کسایی که بودند و رفتند و دلم واسشون تنگ شده. دائما یاد ناتور دشت ام، به خصوص آخرین جمله کتاب و گاهی هم عقاید یک دلقک. تصویر ذهنی ام هم تصاویر عکس هایی که از وین گرفتم. لا و لوی اونا هم چند تا عکس زمستون و برف و ایناست و تنها آدمی هم که این مدت تو عکس ها و تصاویر ذهنی ام بود ، رضا کیانیان با گریم چهره سر فیلم یه بوس کوچولو بود . اون سکانس هایی که آلزایمر گرفته و همه اش اون پارچه سیاهه رو درخت رو می بینه. بعضی وقت ها هم تصاویر ژولیت بینوش تو فیلم آبی. وقتی راه می ره و دستش رو می کشه به دیوار زخمی و خونی میشه.با تمام اینها اصلن بد اخلاق نیستم و در حد یک سال خورشیدی تو این ده روز راه رفتم و تنها رفیق ام آی- ریور بوده که تو گوشم هی حرف میزده. این روزها همین شکلی بود. به همین بی سر و تهی و به قول برخی از دوستان پوچ ، اما برام مهم نیست که کی چی فکر میکنه. این برام مهمه که کلن این روزها رو در حال سپری کردن ام و دوست داشتم اینجا بنویسمشون.

the down'fall dream

2009-12-08T14:43:00.002+03:30

re-change. not for me

2009-12-08T14:11:00.001+03:30

خیلی از دستگاه‌ها تغییر می‌کنند یا از رواج می‌افتند، حتی خیلی از آداب و روسوم هم از بین می‌روند؛ اما ساعت تغییر ناپذیر و جاودانی است. آخرین انسان، وقتی با خورشید سرد و فرسوده وداع می‌کند ، برای دانستن زمان دقیق مرگ خودش، نگاهی به ساعتش می‌اندازد.خاطرات پس از مرگ براس کوباس/ ماشادو دِ آسیس/ عبدالله کوثری

2009-12-08T14:06:00.000+03:30

این بار بی خوابی یه حسی بود که میثم صدر عزیزقشنگ تر توصیفش کرد:
پس متن میثم رو میذارم اینجا:
وضع ِ من در مقابل ِ حقیقت مثل ِ وضع ِ موسا ست در برابر ِ دریا. گاهی عصایی ـ تکیه‌گاهی ـ به دست‌ام می‌رسد، آن قدر قدرتمند که می‌تواند آب را کنار بزند، چنان که من بدونِ ذره‌ای خیس شدن قدم در دریا بگذارم، همه چیز را بفهمم، از دشوارترین مسیرها رد بشوم، و در هر سمتی که اراده کنم راهی پیش ِ رو ببینم. آن وقت، فرق ِ من با موسا این است که من فرعون‌هایی درون‌ام دارم، و گویا به همین دلیل آب وسوسه می‌شود که مرا در بر بگیرد و از آن ایستادنِ عجیب و منظّم طفره برود و سر ِ جای‌اش برگردد. و خُب، ردخور ندارد که غرق می‌شوم. هیچ‌وقت دریا و عصا وقتی من موسا باشم حوصله‌یِ یک دست اعجاز ِ کامل و شکافته ماندنِ درست‌ـ‌درمان را نداشته‌اند. پس این می‌شود: آب کنار می‌رود، من گول می‌خورم، و سپس غرق می‌شوم.

روزهایی که دیدنی نیست

2009-11-10T16:50:00.006+03:30

Chiyo: At the temple, there is a poem called "LOST", carved into the stone.
it has three words.
but the poet has scratched them out.
You can not read "lost"; only feel it.
Memories of a geisha / Rob Marshall

چیو: توی معبد، یه شعری هست به‌نام "گم‌شده" که روی سنگ حک شده.

سه‌تا عبارت داره.

ولی شاعرش اونا رو از بین برده.

نمی‌تونی "گم‌شده" رو بخونی؛ فقط می‌تونی احساسش کنی.

خاطرات یک گیشا / راب مارشال

...................................

پ.ن: خیلی چیز ها هست که نمیشه ،نمی شه دید، نمیشه راجع بهش حرف زد، رفته یه گوشه دلت و داره کم کم همه جا رو می گیره

این چیزا رو فقط می شه حس کرد و راجع بهش فقط سکوت کرد

.پ.ن: راجع به پست قبل هم خوشحالم که همه فهمیدن من یه «امیدوار بالفطره ام»... ماجرای منم شبیه همون گدا هست که نون خشک رو میزد تو آب جوی (جوب) و می گفت شکر خدا.... باقیش هم خودتون می دونین دیگه

آخر دنیاها

2009-11-10T16:48:00.000+03:30

برای آدم درست کردن دو نفر لازمه،
برای مردن یک نفر.

دنیا این‌جوری به آخر می‌رسه.

گور به گور/ویلیام فاکنر/نجف دریابندری

« در باب تناقض و مولفه ـ ی زیستن »

2009-10-28T23:39:00.004+03:30

بی رمق ترینِ لحظه های زندگی فرا می رسند و من کماکان یک امیدوارِ بالفطره ام.
قضاوتی نمی کنم؛ در مورد انسانهایی که دیر یا زود متولد می شوند و امروز و فردا می میرند، که قضاوت کار ضعیفانِ بنی بشری چون من نیست.
همان به که بگذارم هر کس در تنهایِ خودش زندگی کند و در تنهایِ خودش روزها سپری کند و در تنهاییِ خودش بمیرد.
هر که به شما گفت تنها نیست بدانید دروغ می گوید ، چرا که اساسا انسان تنها خلق شده است و تنها می میرد.
و تنها یک« دوست » دارد که می داند دوری از او چون دوری زمین از خورشید است و این دوری عینِ نابودی و تباهی است.
پس هر که گفت تنهایم بدان که بزرگترینِ دروغ حیات بشری را شنیده اید ، چرا که محال است کسی تنها باشد ،

مادامی که او هست...

و او مادام هست و خواهد بود.
در یک نگاه همه دروغ می گویند ، چه آنها که با هم اند و چه آنها که تنهایند. چرا که هر دو گروه نفهمیده اند که تنهایی چیست و با هم بودن به چه معنا.
هر که گفت تنهایم بدان که او با همه است و هر که گفت با همه ام تنهایِ تنهاست.
درکِ واژه و مفهومی چون «فردیت» و «جمعیت» کارِ بشری نیست.

آدمی ، چونان درختی است که اگر برگ و بارش باشد شادمان و اگر خزان بیند گریزان است و مغموم .

و اساسا کیست که جز این باشد .!؟
.
باری ! فتحِ قله ها توشه می خواهد و در این هدف باید همه چیز را زمین نهاد
فتحِ قله ها آدمی می خواهد که نه خود پندارد که تنهاست و نه دیگران او را تنها یابند
فتحِ قله ها آدمی می خواهد که نه خود بداند که با جمع است و نه دیگران او را غیر از این بدانند.
.
فتحِ قله ها صعود می خواهد به منزلگاهی دهشتناک که آسمانش تاریک و زمین اش خوفناک است.

فتحِ آسمان نردبانی لغزان می خواهد که اطمینانی به آن نباشد و دلگرمی در سراسر آن رخ ندهد.
فتحِ قله ها سقوط می خواهد به ماوایی که در ناخود آگاهش مملو از امید باشد و آسمانش روشن و زمین اش محکم.

فتح آسمان نردبانی می خواهد که گام های استوار را تاب بیاورد و سخت و استوار هیچ شکی را در خود جای ندهد.

فتح قله های آسودگی می خواهد از همه چیز و جان کندن می خواهد از همه چیز!
.
آدمی زاده ـ یِ ترس است و آدمی زاده ـ ی ِامید است.

چه سان که فردا ها وحشتناک تر از امروزند و امروز اندوهگین تر از فردا.
چه سان که فردا ها آبی و زیبایند و امروز را لبخندِ امیدی است بهتر از فردا.
.
هر چه به مرگ نزدیک می شوی از زندگی دورتر می شوی
و هر چه به مرگ نزدیک می شوی زندگی را بهتر لمس میکنی

نه آن زندگی گذشته، بلکه حیاتی در پیش رو !

.
و همین رفت و آمدها دلیلی است برای اینکه بدانی هیچ چیزِ بیهوده نیست و
همین آمد و شد ها سببی است برای «پوچیِ هدفمند» و بی پایانی که از پسِ هر چیز مرگ است و از پسِ هر مرگ زندگی.
.
درست به مردی ماند که در لذت دو چیز گرفتار است سیگار بعد از چای تلخ و چای تلخِ بعد از سیگار...
و تا ابدالعمر این رخوت ادامه دارد و مرد در این رخوت لذتی می بیند بی حصر
.
و دنیاست گذرگاهی که بی شک منزلگاه بسیاری شده است از برای یافتنِ آسمانی آبی و نردبانی استوار،
که چه مضحک است تدقیق در این مفهوم موقت و زودگذر

.
«رهایی» است غایت و پندار همه چیز و همه کس!

نه این است آیا؟

رهایی؛ نهایتِ همه چیز است برای «اسارتی» که آرزویش را داریم
چه کس ناراحت آزادی است؟ آنکه آزاد نیست و چه کس شیفته اسارت است؟ آنکه یله بوده است و...

« عشق»، به درستی، تمرینِ فرار از آزادی به اسارت است.
و همه گان در جستجویِ عشق اند و همه گان شیفته اسارت. اسارتی که برایشان معنای تمام و کمال آزادی است.
زمینی که همه را آزاد گذاشته است معشوقی دارد به وسعتی بی بدیل .

زمینی که لحظه لحظه از عمرش را در گلوی این «زمان ِ» خونخوار و پلید می ریزد تا به اسارتی برسد که در تمام اعصار در جستجویِ آن بوده است.
و مردمان زمینی نیز اینگونه اند؟
آیا نه اینست که می گویم؟
آیا آدمی در جستجوی بند و زنجیر و اسارت نیست؟
آیا آدمی نمی خواهد همان دوستی را که به او آزادی بخشیده است یافت کند و عاجزانه از او تقاضای مرگ و اسارت کند.
.
و من خسته ام !
از تمام «دویٌیت» هایی که مرا در میان این جنگلِ واژگون رها ساخته است خسته ام
دلم اسارتی می خواهد بی قید. بی بند .
دلم اسارتی می خواهد در خلایی از وجودِ بی وجودِ صاحبِ آزادی ها...
.
هر که گوید آزاد است دروغ بزرگِ دیگری گفته است و هر که بگوید در اسارت است متقلبی بزرگ است.
تا چه مدت زمانی باید در میان این خور و خواب و این افیون و این «پوچیِ هدفمندِ بدون مرز » زیست؛ بی آنکه دغدغه ای نداشت از برای فردایی ... که ... یا بهتر... که یا بدتر... .
.
گویند کوچکترین ذره کشف شده در خلقت این جهانی ذره نیست ، بل تحرک است و پویایی و آنقدر ظریف و بدیل است که

نه ـ دیده شود... که حس است؛ که ما را به خود وا می دارد.
اساس ِخلقتی که نهایتش ذره ای هم نیست چگونه می تواند نردبانی استوار باشد از برای آدمیانی که گام هایِ بلند در سر دارند و زیستنی آرام... ؟!

مناقشه می کنم!
موج مگر چیست جز جمعی از قطره ها در کنار ِهم. نه ـ آیا موجی که صخره ها می شکافد آبهای در کنار هم اند؟
اشتباه همین جاست!
این تحرک است که دشمن« سکون» است و سکون ، ساحل را به تباهی می برد و همه چیز را تهی می سازد.

دیگر بس است!

یاوه گویی از زمانی که از دست رفته است و فردایی که ندیده و نشناخته نباید عاشقش شد. که عشق حکایت آگاهی و «معرفت» است.

باید« حال» را غتیمتی دانست از برای کسب همان دانشِ فردایی.

همه چیز خلاصه می شود در «دویٌیت»ـ ی که کشف آن سرٌی است پوشیده بر همگان و غلت خوردن در این تناقض ، تنها یک چیز با خود به همراه دارد. اتهامی که تنها جوابش «لبخند» است.

هی« فلانی»!

برای این اندک عمرِ بر جای مانده اندیشیده ای؟

ای که فردا روز نه ـ برای «خزعبلاتِ روزمرگی»، بل برای «بیهوده زیستن» زانوی غم در آغوش می گیری؛ چه کرده ای برای نزدیکی به اسارت ؟!

ای که تنها شعارت « آزادی» است؟ آزادی را تا کجا یدک خواهی کشید؟

فردا روزِ دیگری است به نکبت و سیاهی همین شب

فردا شبی دیگر است به روشنایی و سپیدی همین روز

و «زیستن» ادامه خواهد داشت...

به همین سادگی...

.........................................

پ.ن : نظرات این پست اهمیت بیشتری دارند. اگر خوانده شد، منتظر نظراتتون هستم

و دوباره شروع مي كنيم ...

2009-10-25T15:26:00.008+03:30

خوب هر چه در خصوص نمايشگاه مطبوعات و ميزان حال به هم زن بودنش در اين دوره بگويم كم است.
اتفاقات خوبي درش نيفتاد و نمي افتد.
و همچنين حواشي مشهودي كه بيشتر از متن چشمتان را مي گيرد.
شايد بهترين اتفاق اين دوره، انتشار هفته نامه رودكي بود كه باز هم يه سري ازآدم ها رو دور هم جمع كرده و خيلي خاطرات خوبي رو واسم ياد آور شده.
.
غافل نشيد ازش كه مطالب خوبي هم داخلش وجود داره و فك كنم خوشتون بياد :دي
.
پرونده اين شماره راجع به استاد بزرگ هيچكاك هستش و از دن چاون، امير مهدي حقيقت و توماس هاردي هم مي تونين چيزايي توش بخونين و صد البته باب بزرگ و تئاتر رومولوس كبير و ...
.
نمايشگاه ، طبقه دوم غرفه رودكي...
معمولن هستند بچه ها و هستم من.. حوالي 5 عصر به بعد
.
اومدين هستيم در خدمتتون.
و اينكه روي كيوسك هم پيداش مي كنين
.
فعلن همين!
ارادت..

.......................................

پ.ن: يك دوستي با نام (...) حدود يك ماه پيش پيام خصوصي گذاشته بود برايم در بلاگفا. خواستم جواب ايشون رو بدم ولي دسترسي نداشتم به آدرسي... اگه مخاطب اينجا هم هستن يه آدرسي بدن به بنده كه پاسخشون رو ارسال كنم

یک دعای ساده و مکتب ملال

2009-10-19T09:27:00.002+03:30

خدایا:

مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان...

اضطراب های بزرگ غم های ارجمند و حیرت های عظیم را به روحم عطا کن...

لذت ها را به بندگان حقیرت بخش...و دردهای عزیز بر جانم ریز!

( دکترعلی شریعتی)

...........................................................

پ.ن: مکتب ملال کماکان استمرار دارد و این پرچم نباید بر زمین بخورد

Red. Blue.white

2009-10-19T09:22:00.004+03:30

پست مرتبط به این عکس:

لهستانی های دوست داشتنی-1 « زبيگنيو پرايزنر»

این روزها

2009-10-18T09:32:00.003+03:30

حالا بازهم سکوت و سکوت و سکوت...
کاج‌ها، ابر‌ها و گذر بال یک کلاغ بر متن جاودانه‌ی خاکستری. او را خواسته‌ام تا بیاید کنارم بنشیند. آمده و نشسته است مثل ده‌ها و صد‌ها بار که خواسته‌ام و آمده است با اشتیاق تمام،با تمام اشتیاق. اما این‌بار نه او صورت دارد و نه من صدا،و سکوت عمیقاً خاکستری ست. نه، تو و من یکی هستیم، یکی. بی تو من نبودم،اینکه هستم نمی‌بودم، از زبان من حرف می‌زنی،بی‌تو شاید،من نمی‌بودم...

سلوک/ محمود دولت آبادی

لهستانی های دوست داشتنی-1 « زبيگنيو پرايزنر»

2009-10-12T12:37:00.005+03:30

زبيگنيو پرايزنر (Zbigniew Preisner)آهنگساز بزرگ لهستانی است که کمتر کسی می تواند نام او را بی قید نام کارگردان فقیدی به نام کیشلوفسکی به همراه بیاورد.وی در سال 1955 در لهستان به دنیا آمد. در دانشگاه كراكوف لهستان تاریخ هنر و فلسه خواند ، اما به سوی موسیقی گرایش یافت و بدون آنکه در این زمینه تحصیل آکادمیک داشته باشد و یا آموزش خاصی دیده باشد، آن را به صورت تجربی فرا گرفت.در حین همین مطالعات و تحقیقات خصوصی اش بود که با «الزبيتا تورانيچكا» ، خواننده آواز فیلم های کیشلوفسکی آشنا شد. به عنوان آهنگساز او یک رمانتیسیست درمان ناپذیر است. او عاشق موسیقی رمانتیک است، مخصوصاً علاقه مند آهنگسازان رماتیک لهستانی و همچنین «پاگانينى»۲(ایتالیایی) و «سبيليوس»۳ (فنلاندی) به شمار مى رود.حاصل سالها همکاری وی با کارگردان بزرگ سینما، کیشلوفسکی برای او شهرت جهانی را به ارمغان آورد.آلبوم و قطعاتی که برای فیلم های "زندگی دوگانه ی ورونیک" و "سه گانه ی آبی،سفید و قرمز" ساخت تاکنون بیش از دو میلیون نسخه فروش داشته است.موسیقی "زندگی دوگانه ی ورونیک" که نخستین بار در 1991 به بازار آمد موفق شد در سال 1992 جایزه ی صفحه ی طلایی را در فرانسه بدست آورد.در 1994 با همکاری شبکه ی بی.بی.سی برای سریال بیست و شش قسمتی و مستند" قرن جهانیان" که در بیش از سی کشور جهان نمایش داده شد،موسیقی ساخت.وى بر اهميت ملودى در موسيقى تاكيد فراوان دارد و در مورد موسیقی مدرن به عنوان موسیقی تصنّعی که فاقد ملودی است فکر می کند که بسادگی نه آن را دوست دارد و نه احترامی برای آن قائل است.از این رو پرایزنر برای موسیقی هالیوود ارزشی قائل نیست و بسیاری از آنها را قائم به پول و مادیات می داند. وی در مصاحبه ای که با گاردین در سال 2004 انجام داده است، می گوید: «در اين تجارت مضحك، پول موضوع اصلى است. فيلمى به من پيشنهاد شد كه در آن ميشل فايفر ۵۰ ميليون دلار، جك نيكلسون ۵۰ ميليون دلار و كارگردان ۱۰ ميليون دلار مى گرفتند. حالا ببينيد بودجه ساخت فيلم چقدر بوده است! با اين پول ها نمى شود ريسك كرد.در اروپا قضيه كاملاً فرق مى كند. مثلاً زندگى دوگانه ورونيك ۳ ميليون دلار خرج برداشت و كارگردان رئيس من بود و نه استوديو.»او در سال۱۹۸۸ براى دو اثر كيشلوفسكى به نام هاى «فيلمى كوتاه درباره قتل» و «فيلمى كوتاه درباره عشق» به طور همزمان موسيقى ساخت و نام خود را همراه با وى پرآوازه ساخت. در همان سال ساخت موسيقى متن فيلم «ده فرمان» كيشلوفسكى را بر عهده گرفت و كم كم به يكى از اعضاى ثابت گروه فيلمسازى وى تبديل شد. در سال هاى ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ پرايزنر با ديگر فيلمساز هموطنش «آنى يژك هولاند» نيز همكارى كرد كه حاصل آن موسيقى متن دو فيلم «اروپا اروپا» و «اليور» است. ساخت موسيقى متن فيلم زندگى دوگانه ورونيك ساخته كيشلوفسكى اولين موفقيت برون مرزى را براى پرايزنر به وجود آوردسکوت – شب و رویاها یکی دیگر از پروژه های بزرگ پرایزنر در زمینه ارکسترال و کر می باشد که بر اساس متن و نوشته هایی از کتابی با عنوان job است. این اثر ارزشمند با خوانندگی maderedeus و tresa salguerio و Thomas cully در سال 2007 منتشر شده است.اما عجیب ترین همکاری کیشلوفسکی فقید و پرایزنر خلق آهنگسازی خیالی با نام Vanden budenmayer است .درزمینه فیلمنامه زندگی دو گانه ورونیک به توضیحات جالبی در زمینه « وان دن بودن مایر» بر میخوریم به اینصورت که در حدود یک سال نامه ای از انتشارات دانشگاه اکسفورد برای کیشلوفسکی ارسال شده بود به این شرح که این دانشگاه مشغول ویرایش مجدد فرهنگ نامه موسیقی اش میباشد و اطلاعاتی در زمینه این آهنگساز قرن 18 که آهنگهایش در موسیقی فیلمهای وی چون ده فرمان - زندگی دوگانه ورونیک و سه رنگ (قرمز - آبی - سفید) نقش داشته است ارسال نماید. کیشلوفسکی نیز در جواب بیان میدارد که این فرد شخصیت خیالی است که وی و آهنگسازش ( پرایزنر ) خلق کرده اند که در مقابل دانشگاه اکسفورد با پافشاری و عدم باور این حرف خواستار اطلاعات مورد قبول در این زمینه شدند که بار دیگر کیشلوفسکی اذعان داشت که موسیقی فیلم مذکور ساخته پرایزنر آهنگساز خود آموخته ای از لهستان میباشد!پرايزنر عمده شهرت و موفقيت خود را مديون كريشتف كيشلوفسكى كارگردان لهستانى است. اين دو نفر همراه با « پيه شيه ويچ» (نویسنده آثار کیشلوفسکی) دوستانى صميمى و جدايى ناپذير بودند. كيشلوفسكى قصد داشت سه گانه ديگرى با نام هاى: بهشت، دوزخ و برزخ را نيز بسازد كه قطعاً پرايزنر در آن سه فيلم هم شاهكارهاى ديگرى خلق مى كرد. اما مرگ ناگهانى كيشلوفسكى به اين دوران پربار همكارى پايانى غم انگيز بخشيد. «...علاوه بر پروژه سه گانه بهشت، دوزخ و برزخ قصد داشتيم كنسرت هاى متعددى برنامه ريزى و اجرا كنيم، چيزى غريب مثل يك راز، تلفيقى از موسيقى كلاسيك، اپرا و موسيقى راك. بعد ايده ما به برگزارى كنسرتى كلاسيك همراه با اركستر فيلارمونيك تعديل يافت. آهنگسازى به عهده من بود، پيه شيه ويچ نويسنده و خود كيشلوفسكى كارگردان اين برنامه ها. قرار شد اولين برنامه در آكروپوليس آتن اجرا شود. همه چيز آماده بود و اسم كنسرت را هم گذاشتيم زندگى. اما كمى قبل از اجرا، زندگى كيشلوفسكى در سيزده مارس ۱۹۹۶ به پايان رسيد و اين پروژه نيز ناتمام ماند.»مرگ كيشلوفسكى باعث افسردگى شديد پرايزنر شد و او به يادبود يار ديرينش اولين اثر موسيقى غيرسينمايى خود را با نام «مرثيه اى براى يك دوست» ساخت و آن را به خاطره اين فيلمساز ارزشمند تقديم كرد. مرثيه اى براى يك دوست در تاريخ اول اكتبر ۱۹۹۸ در سالن ويلكى شهر ورشو و توسط اركستر سمفونيك و گروه كر مجلسى اين شهر به رهبرى «ياسك كاسپسكى» و با همراهى صداى «اليزابتا توارينكا»- خواننده آوازهاى فيلم هاى كيشلوفسكى- اجرا شد و تحسين و تاثر شنوندگان را برانگيخت. دومين اجراى زنده اين اثر در روز نوزدهم مارس ۱۹۹۹ در سالن فستيوال رويال لندن توسط اركستر BBC توجه همه محافل موسيقى جهان را به خود جلب كرد و توانايى پرايزنر در خارج از مديوم سينما را نشان داد. «... ساخت مرثيه اى براى يك دوست را سه شب پس از درگذشت كيشلوفسكى آغاز كردم. مى خواستم چيز خارق العاده اى به او تقديم كنم. ما دوستانى صميمى بوديم و سال ها با هم همكارى كرده بوديم؛ من، او و پيه شيه ويچ. دوران خوشى را گذارندیم، بهترين روزهاى زندگى ام. قسمت اول مرثيه اى برای یک دوست گوياى تمام احساس من نسبت به كريشتف كيشلوفسكى است و قسمت دوم آن همان كنسرت زندگى است كه قرار بود در آكروپوليس برگزار شود. البته من و پيه شيه ويچ كمى آن را تغيير داده ايم.»پرايزنر درباره سبك و نحوه كارش مى گويد: «هميشه با خودم مى گويم جورى موسيقى مى سازم كه خودم از شنيدنش لذت ببرم. هميشه به ذائقه ام اطمينان كردم و هرگز از اين اعتماد متضرر نشده ام. موسيقى من روى خط مرزى بين موسيقى كلاسيك و سينمايى قدم مى زند. به ساختار تركيبى در موسيقى علاقه مندم. دوران موسيقى چند صدايى و پيچيده در قرن بيستم به پايان رسيد. آنچه مانده كمى رمانتيسيسم ناب است و موسيقى ام از همين جا نشات مى گيرد. اما مرثيه اى براى يك دوست درباره مرگ است يا زندگى؟ همه ما كسانى از عزيزانمان را از دست داده ايم. بالاخره همه روزى خواهيم مرد. كسى كه با وقار زندگى مى كند، با وقار هم خواهد مرد. مرگ كيشلوفسكى در من خلايى پديد آورد كه با قسمت اول مرثيه اى برای یک دوست سعى كردم آن را جبران كنم. به مرگ خيلى فكر مى كنم، چون زياد دوروبرم مى پلكد اما ازش نمى ترسم. اغلب كارهاى ما با كيشلوفسكى درباره مرگ بود. درباره زندگى و مرگ. البته مرگ و زندگى دو مبحث متضادند. درباره مرگ هميشه فكر مى كنم كه بالاخره اين اتفاق خواهد افتاد و اين سئوال برايم مطرح است: چگونه زندگى كنم كه مرگى با وقار داشته باشم؟ اما در مورد قسمت دوم مرثيه اى براى يك دوست. نام اين قسمت زندگى است. داستانى درباره زندگى يا شايد درباره اميد به زندگى. به شدت به زندگى اميدوارم و آرزويم اين است كه همه به زندگى اميدوار باشند.» پرايزنر همچنان در زادگاهش كراكوف، آنجا كه ريشه هايش پا گرفته اند، زندگى مى كند و به آهنگسازى ادامه مى دهد.

..............................
پ.ن: کارهایشان را دوست داریم .... بسیار... بسیار
پ.ن: قطعه معروف تانگو از پرایزنر بزرگ

پ.ن: لهستانی های دوست داشتنی ادامه دارد...

کمـال طـلبی اما پـوچ...

2009-10-12T12:32:00.001+03:30

یکی از مهمترین چیزهایی که در تمام طول روز من را آزار می دهد حس این است که دائما اشتباه می کنم.

در اولویت بنذی های زندگی سخت آشفتگی و سر در گمی دارم و همین که تا به امروز دیوانه نشده ام از لطف خداوند بزرگ است.بی شک مهمترین مالیخولیای ذهن 5 سال گذشته ام حس کمال طلبی در کنار تنبلی و بی برنامگی بوده و این حس آنقدر دردنک است که کنار آمدن با این موضوع ید طولا می خواهد و اراده آهنین و کمی هم صبر که متاسفانه فکر میکنم در من وجود ندارد.

بماند که معتقدم از همه مهمتر توکل است که من بویی از آن نبرده ام.

داشتم در مورد همین کمال طلبی حرف می زدم. اینکه باید چه کارهایی انجام دهم و کجاها بروم و به کجاها برسم. کمی عجیب است که می دانم چه می خواهم اما دست یافتن به آن را {شاید} بلد نیستم. شایدم بدان آگاهم و نمی دانم نقطه آغازش کجاست.

کمال طلبی حس خوبی است اگر راه چاره اش را بدانی و بر آن مسلط باشی.

یکی دیگر از نقاط بحرانی این حس در وجود من تعدد حوزه های علاقه ایست که هر گاه آدم موفقی در آنها می بینم، روانم به هممی ریزد و آنقدر افسرده می شوم که فکر می کنم در طول این 5 سال به صورت دیفالت بر وجودم نصب شده است. به همین دلیل در آن واحد که شادم و می خندم و با دوستان و اطرافیان گپ می زنم ، غمی ابدی در وجودم رخنه کرده است و ریشه می دواند.

کارهای زیادی است که باید انجام داد و جان های زیادی است که باید کند و من دقیقا نمی دانم کدام کار اول است و کدام جان کندن دوم..فکر می کنم بزرگترین مشکل این سالهای من این است که بلد نیستم بگویم «نه» !

و این خود درد بزگ و غمی عمیق است.

2009-10-12T12:28:00.000+03:30

پدر خيال می‌كرد آدم وقتي در حجره خودش تنها باشد، تنهاست. نمي‌دانست كه تنهايي را فقط در شلوغي می‌شود حس كرد!

سمفونی مردگان/ عباس معروفی

باور های ما - 1

2009-10-03T18:33:00.003+03:30

در این مورد با نظر دکتـر موافـقم
البته خواستم یه توضیحات بیشتری بنویسم دیدم الان حوصله اش رو ندارم
ولی خوب حرف واسه اعتماد سازی و قدرت تحمل مخالف و تدبیر در تصمیم گیری و دوری از سیاست زدگی بسیار دارم
.
همین!

باب دیلن

2009-10-03T18:24:00.002+03:30

عکس :
مرتبط با پست together-through-life

سکوت سرشار از ناگفته هاست

2009-10-03T18:16:00.002+03:30

دنــیـای رویــاهـا

2009-10-03T18:06:00.002+03:30

باور دارم که هیچ کاری سخت تر از دل کندن نیست. آن هم برای از دست دادن رویایی که هیچ وقت به واقعیت محقق نشد.

زیستن در عالم رویا ها طعم و ارزش و منزلت خود را دارد.

دیوانه خطاب میشوی وقتی لبخند به لب داری و تنها خوانده می شوی آنگاه که می گریی. اما همگان غافلند از حقیقتی که در رویا خوابیده است.

تو در دنیای رویاهایت زندگی می کنی با تمام افکار و اخلاق و اندیشه ها و غم ها و شادی ها. در دنیای رویاها تنها این تویی که سر از برنامه ریزی هایت در می آوری. تنها تو هستی که می دانی چه وقت باید گریه کنی، چه وقت باید بخندی و چه وقت باید بمیری. البته لازم است اضافه کنم که دنیای رویاها مرگ ندارد و مفهوم مرگ جای دیگری تعریف می شود.

راستش را می دانی . دنیای رویا ها به نظرم خیلی جذاب تر از دنیای واقعی است، چرا که در آنجا «ادا» وجود ندارد. هر کاری جسارت نمی خواهد. هر کاری جواب دادن نمی خواهد و بالاخره اینکه هر کاری تنها یک چیز می خواهد: خواست و اراده...

دنیای رویاها گاهی دچار طوفان و دستخوش خشم نیز می شود.

در دنیای تنهایی هایت با رویاها گاهی پیش می آید که دیگران (others)هم باشند. آنها کابوس های تو هستند. البته مقصر کابوس به عقیده من همین انسان ها یند. همین انسانها که دائما در کارشان اما و اگر می آورند.

فکر کن. کار خودش ، زمان خودش و نیت خودش، اما باز هم اما و اگر.. و همین اما و اگر ها این می شود که کابوس ها شکل می گیرند.

زندگی جای کابوس زیاد دارد. باید به رویایی بودن عادت کرد

عادت کرد!!

together through life

2009-09-29T14:28:00.003+03:30

...........................................
پ.ن : other just get wet

پ.ن: the man keep silent

پ.ن: no thing

راه تو ،راه «دیگری» نیست! فراموش مکن

2009-09-25T18:54:00.005+03:30

در بازگشت از كليسا، جك از دوستش ماكس مي پرسد:
«فكر مي كني آيا مي شود هنگام دعا كردن سيگار كشيد؟»
ماكس جواب مي دهد:
«چرا از كشيش نمي پرسي؟»
جك نزد كشيش مي رود و مي پرسد:
«جناب كشيش، مي توانم وقتي در حال دعا كردن هستم، سيگار بكشم.»
كشيش پاسخ مي دهد:
«نه، پسرم، نمي شود. اين بي ادبي به مذهب است.»
جك نتيجه را براي دوستش ماكس بازگو مي كند.
ماكس مي گويد:
«تعجبي نداره. تو سئوال را درست مطرح نكردي. بگذار من بپرسم.»
ماكس نزد كشيش مي رود و مي پرسد:
«آيا وقتي در حال سيگار كشيدنم مي توانم دعا كنم
؟»
كشيش مشتاقانه پاسخ مي دهد:
«مطمئناًً، پسرم. مطمئناً. »

.........................................
پ.ن: عزیزکم سوالت را طوری بپرس که جواب دلخواهت را بگیری، بازی با کلمات همیشه پیروزی بخش نیست
پ.ن: حرمت آدمی بیشتر از این هاست که نیش و کنایه هایت جذاب باشند. آدمی تنها دمی است و بازدمی. هرگز فراموش مکن
پ.ن: می آید... می گذرد... تمام می شود... فراموشی گاهی ...هیچگاه... به سراغ آدمی نمی آید ... و این درد زخمی می شود گوشه دلت
پ.ن: و این گونه ای دیگر از تناقضات ذاتی من است(به قول یک دوست) هرگر نمی توانم در کنار شادی تلخی را جا ندهم...

یک اتفاق ساده...

2009-09-22T18:30:00.007+03:30

اولی از تلخی این روزها گفت. از فشار های عصبی ، از تولد امشب دوستی که هیچ حوصله رفتن اش را ندارد. از فردایی که باید به اجبار خانواده برود تور ترکیه و سواحل مدیترانه و اینکه چه قدر این دنیا لعنتی است ، بعد با حالتی عصبی سیگاری گیراند، پک عمیقی زد و زیر لب دوباره چیز هایی گفت...

.
دومی هیچ چیز نگفت.

...................................

پ.ن: دومی هیچ چیز نگفت